“चाफा, ती आणि मी – सुगंधात हरवलेलं एक नातं”

चाफ्याचं झाड… साधं, शांत, पण मनाला भिडणारं.

त्याच्या फुलांचा सुगंध जसा हवेत अलगद दरवळतो, तसंच काहीसं आमचं नातं होतं – न बोलताही जाणवणारं.

ती पहिल्यांदा चाफ्याचं फूल केसात खोचून आली होती…

त्या दिवशी मला कळलं, सौंदर्य म्हणजे फक्त दिसणं नाही, तर त्या क्षणातली निरागसता असते.

तिच्या केसातला तो पांढराशुभ्र चाफा, आणि तिच्या चेहऱ्यावरचं ते हलकंसं हसू…

माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर आठवण बनून राहिली.

आम्ही फार काही बोलत नव्हतो,

पण त्या चाफ्याच्या झाडाखाली बसलो की, सगळं काही आपोआप सांगितलं जायचं.

ती शांतपणे फुलं वेचायची, आणि मी तिला पाहत बसायचो…

जणू वेळही त्या क्षणी थांबायचा.

चाफ्याचा सुगंध जसा मनाला शांत करतो,

तसंच तिचं असणं मला स्थिर करायचं.

कुठलाही गोंधळ नाही, अपेक्षा नाही…

फक्त एक साधं, सुंदर आणि खरं नातं.

पण प्रत्येक फुलासारखंच, काही क्षणही तात्पुरतेच असतात…

एक दिवस ती गेली… अगदी चाफ्याच्या फुलांसारखी, शांतपणे.

न आवाज, न गोंधळ… फक्त मागे राहिला तो सुगंध.

आजही जेव्हा चाफ्याचं फूल हातात घेतो,

तेव्हा ती पुन्हा भेटते…

आठवणींमध्ये, त्या जुन्या क्षणांमध्ये.

चाफा, ती आणि मी…

हे तिन्ही अजूनही एकत्रच आहोत,

फक्त फरक इतकाच –

ती आता वास्तवात नाही, पण प्रत्येक सुगंधात जिवंत आहे. 🌼