माझीलेखणी... prathamesh mahadik

… मुंबईच्या गजबजाटात, जिथे प्रत्येक जण कुठेतरी धावत असतो… तिथे एका छोट्याशा चहाच्या टपरीवर वेळ मात्र थांबलेला होता. ती आणि तो… दोघंही वेगवेगळ्या दिशेने आलेले, पण नशिबाने एकाच ठिकाणी उभे राहिलेले.  पहिली भेट — “एक कटिंग द्या” तो आधीपासून तिथे उभा होता. हातात फोन, पण नजर सतत आजूबाजूला फिरत होती… जणू कुणाची वाट पाहत. आणि ती आली… हलकीशी केसांची बट चेहऱ्यावर, डोळ्यात थोडा थकवा, पण तरीही एक वेगळीच चमक. “भैय्या, एक कटिंग…” तिने म्हटलं. तो हसला… “माझ्यासाठी पण एक…” चहा दोन होते, पण गोष्ट एकच सुरू झाली होती…  पावसातलं प्रेम पावसाचे थेंब टपरीच्या टिनवर वाजत होते… आणि त्यांच्यातील शांतता काहीतरी बोलत होती. ती चहा घेताना हळूच म्हणाली, “इथे नेहमी येतोस का?” तो थोडा हसत म्हणाला, “आजपासून येणार आहे…” तिने काही उत्तर दिलं नाही… पण तिच्या स्मितहास्यात सगळं उत्तर होतं.  कटिंगमध्ये वाढलेलं नातं दिवस गेले… कटिंग बदललं नाही, पण त्यांचं नातं बदलत गेलं. ती तिच्या ऑफिसच्या गोष्टी सांगायची… तो त्याच्या स्वप्नांबद्दल बोलायचा… कधी हसणं, कधी छोटासा राग, आणि कधी फक्त शांत बसून चहा संपवणं… टपरी त्यांच...

“ती आणि तिच्या Reels – माझं आयुष्य Live नाही, Reel झालंय!”आजकाल प्रेमात पडणं सोपं आहे… पण त्या प्रेमात “Reels addiction” असलेली ती मिळाली, की आयुष्य Netflix series पेक्षा जास्त dramatic होतं..  सुरुवात अशी झाली… ती साधी वाटली होती… “मी reels जास्त पाहत नाही…” असं ती म्हणाली होती… पण नंतर कळलं — ती reels पाहत नाही… ती reels जगते!  मी तिला भेटायला जातो… ती म्हणते, “थांब ना… lighting perfect नाहीये…” मी: “आपण फिरायला आलोय की शूटिंगला?” ती: “Shhh… smile natural ठेव!” 😌 खायला गेलो Pizza समोर येतो… मी खायला जातो… ती: “थांब! First bite slow motion मध्ये घे!” 🎬 आता मला भूक लागते तेव्हा मी आधी विचारतो — “हे खायचं का शूट करायचं?” 🤦‍♂️ 💃 तिचे transitions vs माझं patience ती 10 सेकंदाचा reel बनवायला 2 तास घेते… आणि मी 2 तास थांबतो… ती: “हा transition smooth नाही…” मी: “माझं lifeच rough झालंय आता!” 😭 🎶 Background song vs माझं background life ती प्रत्येक गोष्टीला song लावते… भांडण झालं → Sad song 🎧 भेट झाली → Romantic song 💕 मी ignore झालो → Silent mode 📵 🤳 Couples goals की camera...

मातृत्वाच्या अश्रूंचा बांध फुटला, जेव्हा तिचा तान्हा बाळ कुशीत येऊन शांत निजला... पहिल्यांदाच त्या छोट्या श्वासांनी तिच्या जगण्याला अर्थ दिला, त्याच्या हलक्या स्पर्शाने तिच्या वेदनांचं सगळं ओझं विरलं... नऊ महिन्यांच्या वेदना जणू त्या एका क्षणात विरघळून गेल्या, त्याच्या प्रत्येक हालचालीत तिच्या स्वप्नांना नवी पंखं मिळाल्या... तिने अलगद त्याला कवटाळलं, जणू साऱ्या जगालाच मिठी मारली, त्याच्या गालावरच्या त्या कोवळ्या उबेनं तिच्या आयुष्याची ओळखच बदलून टाकली... डोळ्यांत अश्रू होते, पण ओठांवर हसू, कारण त्या क्षणी ती फक्त “आई” झाली होती, स्वतःला विसरून, त्याच्यात हरवून ती पूर्णत्वाला पोहोचली होती... कुशीतील त्या छोट्याशा जीवाने तिला अख्खं विश्व दिलं होतं, आणि तिच्या ममतेच्या सागराने त्याचं आयुष्य प्रेमाने भरून टाकलं होतं... त्या रात्री झोप आली नसेल कदाचित, पण स्वप्नं मात्र तिच्या डोळ्यांत होती, कारण तिच्या कुशीत झोपलेलं बाळ तिच्या आयुष्याची सर्वात सुंदर कविता होती...

तो तिच्या कुशीत निवांत निजला होता… छोट्या श्वासांच्या तालावर त्याचं जग शांतपणे झुलत होतं. पण ती? ती मात्र जागीच होती… डोळे मिटले होते कदाचित, पण झोप मात्र तिच्या जवळही फिरकत नव्हती. कारण तिच्या कुशीत फक्त बाळ नव्हतं — तिचं संपूर्ण विश्व होतं. आईचं प्रेम हे असंच असतं… ते शब्दांत कधी मावत नाही, आणि थकव्याला कधी मानत नाही. दिवसभराच्या धावपळीनंतरही तिचं मन मात्र एका गोष्टीवर स्थिर असतं — "माझं बाळ ठीक आहे ना?" तो गाढ झोपलेला असतो, पण तिचं मन त्याच्या प्रत्येक श्वासावर लक्ष ठेवत असतं. त्याने हलकंसं जरी कुरकुरलं, तरी तिची झोप उडते. त्याला भूक लागली का, थंडी वाजतेय का, की फक्त आईच्या स्पर्शाची गरज आहे — हे सगळं ती शब्दांशिवाय ओळखते. आईचं प्रेम म्हणजे स्वतःच्या स्वप्नांना थांबवून, आपल्या लेकरासाठी नवीन स्वप्नं विणणं. ती स्वतः झोपत नाही, पण आपल्या बाळाच्या डोळ्यांत गोड स्वप्नं ठेवते. त्या छोट्या जीवासाठी, ती तिच्या साऱ्या वेदना विसरते… त्याच्या एका हसण्यासाठी, ती हजार अश्रू गिळून टाकते. कुशीत झोपलेलं ते बाळ, तिच्यासाठी देवासारखंच असतं. त्याच्या प्रत्येक हालचालीत ती आनंद शोधते, आणि त्य...

रात्रीच्या शांत कुशीत, जेव्हा जग झोपलेलं असतं… तेव्हा एक सुगंध अलगद जागा होतो. तो ना कुणाला दिसतो, ना कुणाला हाक मारतो… पण तरीही मनाच्या गाभाऱ्यात जाऊन पोहोचतो. तो सुगंध असतो पारिजातकाचा… आणि कधी कधी, तोच माझ्या जन्मासारखा वाटतो — शांत, नाजूक, आणि तुझ्या दाराशी येऊन थांबलेला. तुझं दार म्हणजे फक्त एक चौकट नाही… ती माझ्या भावनांची सीमा आहे. त्या दारापलीकडे तुझं जग आहे, आणि या बाजूला माझं अपूर्ण अस्तित्व. मी जणू त्या पारिजातकाच्या फुलासारखा… जो रात्री फुलतो, पण सकाळी तुझ्या दाराशी गळून पडतो. कोणाचं लक्ष न वेधता, कोणतीही अपेक्षा न ठेवता… फक्त तुझ्या जवळ असण्याची एक छोटीशी आशा घेऊन. पारिजातकाचं फूल कधीच आपल्या सौंदर्याचा गवगवा करत नाही. त्याचं अस्तित्वच इतकं मृदू असतं की, ते फक्त जाणवतं… अगदी तसंच माझं प्रेम आहे तुझ्यासाठी. ना शब्दांत मांडता येणारं, ना उघडपणे सांगता येणारं… पण तरीही तुझ्या दाराशी दररोज येणारं. कधी वाटतं, तू त्या सकाळच्या वाऱ्यासारखी येशील… आणि माझ्या या शांत अस्तित्वाला हलकासा स्पर्श करशील. कदाचित तू मला उचलशीलही… पण जरी तसं झालं नाही, तरी माझं समाधान तिथेच आहे — तुझ्या दार...

आज ती पहिल्यांदा पावसात भिजताना दिसली… क्षणभर वाटलं, हा पाऊसच तिच्यासाठीच पडतोय की काय. चिंब भिजलेली ती… साडीचा पदर हलकेच सावरताना, तिच्या प्रत्येक हालचालीत एक वेगळीच लय होती. जणू पावसाचे थेंब तिच्या भोवती नाचत होते, आणि ती त्या सगळ्याची राणीच होती. पावसाचा प्रत्येक थेंब तिच्या अंगावर अलगद पडत होता… पण थंडी मात्र माझ्या अंगावर काटा आणत होती. कारण ते थेंब तिच्या जवळ होते… आणि मी मात्र दूर उभा, फक्त बघत होतो. तिच्या केसातून ओघळणारे पाण्याचे थेंब… गालावरून हळूच घसरत होते… आणि त्या प्रत्येक थेंबात मला माझंच प्रतिबिंब दिसत होतं. ती पदर सावरत होती, आणि मी माझ्या मनाला… कारण मनाला तर तिच्या त्या रूपावर प्रेमच बसलं होतं. पावसात भिजलेली ती फक्त सुंदर नव्हती, ती एक भावना होती… एक अशी जादू, जी शब्दांत मावणार नाही. आज समजलं… पाऊस फक्त आकाशातून पडत नाही, तो मनातही पडतो… आणि जेव्हा पडतो, तेव्हा आठवणींचा सुगंध कायमचा सोडून जातो. ती पावसात भिजत होती… आणि मी तिच्या प्रेमात.

एवढंसं दागिनं, पण मनाला वेड लावणारं. तिच्या पावलांमध्ये गुंफलेलं, आणि माझ्या हृदयात कायमचं वाजणारं. ती चालत असते… शांतपणे, काही न बोलता. पण तिच्या पैंजणांचा नाद मात्र खूप काही सांगून जातो. तो नाद म्हणजे जणू तिचं हसू, तिची लाज, तिची चाहूल… आणि माझ्यासाठी — तिच्या येण्याची गोड सूचना. पहिल्यांदा ऐकला होता तो आवाज… कानांनी नाही, तर मनाने. ती जवळ आली की आधी पैंजण बोलायचे, आणि मग तिची नजर माझ्याशी भिडायची. कधी कधी वाटतं, तिने काही बोलू नयेच… फक्त तिच्या पैंजणांचा आवाज यावा, आणि मी त्या नादात हरवून जावं. पावसात ओल्या रस्त्यावर चालताना, तिच्या पैंजणांमधून उमटणारा प्रत्येक सूर माझ्या मनात एक वेगळीच कविता लिहून जातो. तिच्या प्रत्येक पावलागणिक, तो नाद माझ्या हृदयावर ठसा उमटवत जातो… जणू ती म्हणतेय — "मी आहे तुझ्यासोबत… प्रत्येक क्षणी." पैंजण म्हणजे फक्त चांदीचे घुंगरू नाहीत, ते तिच्या अस्तित्वाचा आवाज आहे. आणि त्या आवाजातच माझं प्रेम हरवलंय… कारण, ती दिसली नाही तरी चालेल… पण तिच्या पैंजणांचा नाद… तो मात्र आयुष्यभर ऐकत राहावा असाच आहे…

कधी कधी शब्द अपुरे पडतात… आणि नजरा बोलू लागतात. तिच्या नजरेत एक वेगळंच जग होतं—जिथे मी स्वतःलाच नव्याने ओळखायला लागलो. मी कोण आहे, माझ्या भावना काय आहेत, आणि माझं मन खरंच काय सांगतंय—हे सगळं मला तिच्या एका नजरेतून समजायला लागलं. तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच भाषा होती. ती काही बोलत नसायची, पण तिच्या नजरेतून सगळं स्पष्ट व्हायचं. मी हसलो की तिच्या डोळ्यांत आनंद चमकायचा, आणि मी शांत झालो की त्या नजरेत काळजी उमटायची. त्या नजरेतून मला जाणवलं—कोणीतरी मला शब्दांपेक्षा जास्त समजून घेतंय. माझ्या आयुष्यात अनेक लोक आले, अनेकांनी मला ओळखण्याचा प्रयत्न केला. पण खरं सांगायचं तर, मला पूर्णपणे समजून घेणारी तीच होती. कारण ती माझ्या बोलण्यावर नाही, तर माझ्या नजरेवर विश्वास ठेवायची. माझ्या शांततेतही तिला माझं मन ऐकू यायचं. तिच्या नजरेत एक आरसा होता—ज्यात मी माझं खरं रूप पाहिलं. माझ्या चुका, माझी स्वप्नं, माझी भीती… सगळं काही. आणि तरीही, त्या नजरेत स्वीकार होता, निखळ प्रेम होतं. त्या नजरेनं मला शिकवलं—स्वतःला स्वीकारणं म्हणजे काय. आजही कधी तिची आठवण येते, तेव्हा तिची ती नजर आठवते. शब्द नाहीत, आवाज नाही… पण तर...

नभ दाटले आज अंगणी… हे चार शब्द ऐकताच मनात एक वेगळीच शांतता आणि हलकीशी हुरहूर दाटून येते. जसं आकाश अचानक काळ्या ढगांनी भरून जातं, तसं कधी कधी आपलं मनही आठवणींच्या, भावनांच्या ढगांनी व्यापून जातं. आज अंगणात उभं राहून वर पाहिलं, तर आकाश जणू काहीतरी सांगायचा प्रयत्न करत होतं. त्या ढगांच्या गर्दीत एक ओळखीचा गंध होता — ओल्या मातीचा, जुन्या आठवणींचा, आणि कधीकाळी जगलेल्या क्षणांचा. पावसाच्या सरी अजून सुरू झाल्या नव्हत्या, पण मनातल्या भावना मात्र आधीच बरसायला लागल्या होत्या. कधी कुणासोबत घालवलेले ते पावसाळी दिवस, चहा आणि भजींची मजा, आणि नकळत झालेल्या गप्पा — सगळं काही पुन्हा डोळ्यासमोर उभं राहिलं. "नभ दाटले" म्हणजे फक्त हवामान बदल नाही… ते एक संकेत असतो — मनात काहीतरी साचलंय, काहीतरी बोलायचंय, काहीतरी व्यक्त व्हायचंय. कधी हे ढग आनंदाचे असतात, तर कधी विरहाचे… कधी ते प्रेमाने भरलेले असतात, तर कधी एकटेपणाची जाणीव करून देणारे. पण एक गोष्ट मात्र खरी — जसं आकाशातले ढग कधीच कायम राहत नाहीत, तसंच आपल्या आयुष्यातल्या भावना सुद्धा बदलत राहतात. पाऊस येतो, सगळं स्वच्छ करून जातो… आणि पुन्हा एक नवी...

काही क्षण असे असतात, जे शब्दांत मावत नाहीत… आणि काही स्पर्श असे असतात, जे आयुष्यभर लक्षात राहतात. “का बिलगली तू इतकी मला, खांब संयमाचा ढासळला…” ही फक्त एक ओळ नाही, तर त्या क्षणाची गोष्ट आहे जिथे मनाने सगळे बंध तोडून दिले. आपण स्वतःला खूप मजबूत समजत असतो. भावना सांभाळून ठेवतो, मनावर नियंत्रण ठेवतो, आणि स्वतःभोवती संयमाचा एक किल्ला बांधतो. पण कधी कधी… कोणीतरी येतं, आणि फक्त एका मिठीत सगळं बदलून टाकतं. ती मिठी फक्त जवळ येण्याची नव्हती, ती होती मन मोकळं करण्याची… ती होती आतल्या सगळ्या भीती, शंका आणि एकटेपणाला विसरण्याची. तुझ्या त्या बिलगण्यात एक वेगळीच जादू होती. जणू वेळ थांबली होती, जग शांत झालं होतं, आणि फक्त आपण दोघंच उरलो होतो. त्या क्षणी “मी” आणि “तू” हे भेदच संपले… आणि एक नवीन “आपण” जन्माला आलं. संयमाचा जो खांब आपण इतक्या वर्षांनी उभा केला होता, तो एका क्षणात ढासळला… पण गंमत म्हणजे, त्यात काहीच चुकीचं वाटलं नाही. उलट, त्या ढासळण्यातच एक वेगळं समाधान होतं. कधी कधी, आपल्याला स्वतःला हरवणं गरजेचं असतं… कारण तेव्हाच आपण खरं प्रेम शोधतो. ती मिठी अजूनही आठवते… डोळे मिटले की पुन्हा तसंच वाट...

कधी कधी आयुष्यात काही क्षण असे येतात, जे खूप साधे असतात… पण त्यांचा प्रभाव मात्र खूप खोलवर जातो. तिच्या चेहऱ्यावर अलगद पडलेली केसांची एक बट — हा तसाच एक क्षण. पहिल्यांदा जेव्हा ती बट तिच्या गालावर येऊन थांबते, तेव्हा ती फक्त एक केस नसते… ती तिच्या सौंदर्याला एक वेगळंच रूप देत असते. तिच्या डोळ्यांमध्ये थोडीशी लाज, ओठांवर हलकंसं स्मित, आणि त्या बटीमुळे तिच्या चेहऱ्यावर तयार होणारी एक नाजूक छाया — हे सगळं एकत्र येऊन एक चित्र तयार होतं, जे शब्दात मांडणं कठीण असतं. वारा हलक्या झुळुकीने तिच्या केसांशी खेळतो, आणि ती बट पुन्हा पुन्हा तिच्या चेहऱ्यावर येते. ती ती बट कानामागे सारते… पुन्हा तीच बट परत येते… हा छोटासा खेळ चालूच राहतो, पण पाहणाऱ्यासाठी तो एक सुंदर अनुभव बनतो. त्या क्षणात वेळ जणू थांबतो. तिच्या त्या एका हालचालीत — केस मागे सारण्याच्या साध्या कृतीत — एक वेगळीच elegance असते, एक आकर्षण असतं, जे थेट मनाला भिडतं. कधी ती बट तिच्या डोळ्यांवर येऊन विसावते, आणि ती डोळे हलकेच मिटते… तो क्षण इतका शांत आणि सुंदर असतो की, मनातल्या सगळ्या गोंधळाला जणू विश्रांती मिळते. प्रेम म्हणजे नेहमीच मोठ्या ...

कधी कधी शब्द बोलता येत नाहीत… ओठांवर येतात, पण मनातून बाहेर पडत नाहीत. आणि मग अशा वेळी जन्म घेतं — एक पत्र… असं ही. हे पत्र कुणाला पाठवण्यासाठी नसतं, ना त्यावर पत्ता असतो, ना पोस्टाची वाट. हे पत्र फक्त आपल्या मनासाठी असतं… जिथे प्रत्येक ओळीत साठलेलं असतं न सांगितलेलं प्रेम, आणि प्रत्येक शब्दात दडलेलं असतं थोडंसं दुःख. कधी लिहितो आपण तिच्यासाठी, जिच्यासमोर उभं राहून काही बोलण्याची हिंमत होत नाही… तर कधी लिहितो स्वतःसाठी, जिथे आपणच आपल्याला समजावतो — "सगळं ठीक होईल…" या पत्रात शाईपेक्षा जास्त असतात भावना, आणि कागदापेक्षा जास्त असतो भार मनाचा. एखादा थेंब अश्रूही पडतो कधी, आणि तोच ठरतो त्या पत्राचा सर्वात खरा शब्द. "प्रिय…" इतकंच लिहिल्यावरही मन भरून येतं, कारण पुढे काय लिहायचं हे कळतं, पण ते लिहायची ताकद नसते. हे पत्र कधी पूर्ण होत नाही… मध्येच थांबतं, जसं काही नातं थांबतं — अधुरं… पण कायमचं. एक पत्र असं ही, जे कधी कुणाला वाचायला मिळत नाही… पण ते लिहिताना आपण स्वतःला पूर्णपणे उलगडून दाखवतो. कधी जपून ठेवतो ते आपण, जुन्या डायरीत, पुस्तकात, किंवा मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात…...

कधी कधी प्रेम शब्दांत सांगता येत नाही… ते फक्त जाणवतं. तसंच काहीसं त्या क्षणी घडलं होतं. “कोऱ्या पाठीवर तिच्याच काजळाने माझ्या मनीचे भाव लिहिले...” ही ओळ फक्त एक वाक्य नाही, तर त्या न बोललेल्या भावनांची एक गाठ आहे. ती माझ्यासमोर होती… अगदी शांत, पण तिच्या डोळ्यांत हजारो गोष्टी बोलत होत्या. तिच्या डोळ्यांतलं काजळ जणू काही तिच्या मनाचंच प्रतिबिंब होतं. आणि त्या काजळाने, माझ्या कोऱ्या पाठीवर तिने जे काही उमटवलं… ते शब्द नव्हते, ती भावना होती. स्पर्शाचा तो क्षण वेगळाच होता. ना काही आवाज, ना काही गडबड… फक्त तिचा हलकासा स्पर्श आणि माझ्या हृदयाची धडधड. त्या काजळाच्या प्रत्येक रेषेत तिचं प्रेम होतं, तिची ओढ होती, आणि माझ्याबद्दलचं एक निःशब्द स्वीकृती होतं. माझ्या पाठीवर लिहिलेलं ते काही अक्षरं नव्हती, तर माझ्या आयुष्याचा एक सुंदर अध्याय होता. प्रेम असंच असतं… कधी नजरेतून व्यक्त होतं, कधी स्पर्शातून उमटतं, आणि कधी अशा काजळाच्या ओघळात कायमचं कोरलं जातं. आजही त्या क्षणाची आठवण आली की, अंगावर एक हलकीशी शिरशिरी येते… आणि मन हसतं. कारण त्या दिवशी, तिने काही लिहिलं नव्हतं… तर मला पूर्णपणे वाचलं होतं.

अचानक भेट झाली पुन्हा तिची… माझी. काहीही ठरलेलं नव्हतं, कुठलाही प्लॅन नव्हता… पण नशीबाने जणू पुन्हा एकदा आमची भेट घडवून आणली. गर्दीतून चालताना अचानक ती समोर आली. क्षणभर सगळं थांबल्यासारखं वाटलं. वेळ, आवाज, आजूबाजूची माणसं… सगळंच जणू थांबून फक्त त्या एका क्षणाकडे पाहत होतं. नजरेला नजर भिडली… आणि शब्द अबोल झाले. कितीतरी बोलायचं होतं, मनात साठवलेलं होतं… पण ओठ मात्र शांत राहिले. त्या एका नजरेतच सगळं काही बोललं गेलं—आठवणी, राग, प्रेम, तुटलेपण… आणि कदाचित अजूनही उरलेली ती ओढ. ती जशी होती तशीच दिसत होती… पण काहीतरी बदललं होतं. कदाचित वेळ, कदाचित परिस्थिती… किंवा कदाचित आपणच. क्षणभर वाटलं, थांबावं… काहीतरी बोलावं… “कशी आहेस?” एवढं तरी विचारावं. पण मनानेच हात पकडला आणि सांगितलं—“काही गोष्टी अबोलच राहिल्या तरच सुंदर असतात.” ती पुढे निघून गेली… आणि मीही. दोघेही विरुद्ध दिशांना, पण एकाच आठवणीत हरवलेले. कधी कधी भेटी या शब्दांनी नाही, तर नजरेतून पूर्ण होतात. आणि त्या अबोल शब्दांतच खरी कहाणी दडलेली असते. त्या दिवसानंतर पुन्हा कधी भेट होईल की नाही, माहित नाही… पण ती एक नजर… आयुष्यभर लक्षा...

चाफ्याचं झाड… साधं, शांत, पण मनाला भिडणारं. त्याच्या फुलांचा सुगंध जसा हवेत अलगद दरवळतो, तसंच काहीसं आमचं नातं होतं – न बोलताही जाणवणारं. ती पहिल्यांदा चाफ्याचं फूल केसात खोचून आली होती… त्या दिवशी मला कळलं, सौंदर्य म्हणजे फक्त दिसणं नाही, तर त्या क्षणातली निरागसता असते. तिच्या केसातला तो पांढराशुभ्र चाफा, आणि तिच्या चेहऱ्यावरचं ते हलकंसं हसू… माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर आठवण बनून राहिली. आम्ही फार काही बोलत नव्हतो, पण त्या चाफ्याच्या झाडाखाली बसलो की, सगळं काही आपोआप सांगितलं जायचं. ती शांतपणे फुलं वेचायची, आणि मी तिला पाहत बसायचो… जणू वेळही त्या क्षणी थांबायचा. चाफ्याचा सुगंध जसा मनाला शांत करतो, तसंच तिचं असणं मला स्थिर करायचं. कुठलाही गोंधळ नाही, अपेक्षा नाही… फक्त एक साधं, सुंदर आणि खरं नातं. पण प्रत्येक फुलासारखंच, काही क्षणही तात्पुरतेच असतात… एक दिवस ती गेली… अगदी चाफ्याच्या फुलांसारखी, शांतपणे. न आवाज, न गोंधळ… फक्त मागे राहिला तो सुगंध. आजही जेव्हा चाफ्याचं फूल हातात घेतो, तेव्हा ती पुन्हा भेटते… आठवणींमध्ये, त्या जुन्या क्षणांमध्ये. चाफा, ती आणि मी… हे तिन्ही ...

तिची आणि माझी फारशी ओळख नव्हती, कधीतरी मित्रांसोबत जायचो. बऱ्याचदा तिला भेटण्यासाठी मी टाळाटाळ करायचो...  एकदा एकतांत तिची आणि माझी भेट झाली... तिच्या सहवासात राहून मन मोकळं केलं,आणि तेव्हापासून मला तिच्या सहवासाची सवयच झाली...  आता एक दिवस असा नाही की मी तिला भेटलो नाही ... कारण तिच्याशिवाय आता मला करमतही नाही...  दिवस मावळतीला गेला की ओढ लागायची दुसऱ्या दिवसाची ,  कारण कधी कुठे केव्हाही भेट आमची व्हायची तिला भेटण्यासाठी मी कारणांची पुरवणी लावायचो, अनेकदा तर बॉस च्या शिव्या देखील खायचो, कित्येकदा तर आधी तिची भेट आणि मगच ऑफिस ला जायचो...  पण या लॉकडाउन मुळे आमचं भेटणं रखडलं, कोणी कुठे वटवाघूळ खाल्लं आमच्या भेटीत विघ्न म्हणून लॉकडाउन आडवं आलं... रोज तिला भेटण्यासाठी मी बाहेर पडतो, बॅरिगेट्स पाहून मी पुन्हा ऑफिसचीच वाट धरतो...  माझी लव्हस्टोरी सांगण्याच्या नादात तिची ओळख सांगायचं राहून गेलं... चहा तिचं नाव हे सांगायचंच राहून गेलं..

आज त्या म्हातारीला पाहिलं, अडखळत-अडखळत कुंपणाशी आली… थकलेलं शरीर, थरथरणारे हात, काहीतरी शोधत होती—तिचंच घर की तिचंच साथ? भरल्या डोळ्यांनी पुन्हा मागं फिरली, जणू भूतकाळानेच तिला हाक मारली; क्षणभर थांबली, नजर चुकवली, आणि स्वतःशीच पुटपुटत ओढ दाबत चालू लागली. वृद्धाश्रमाच्या त्या दाराशी— किती कहाण्या अडकलेल्या असतात, आईच्या कुशीत वाढलेले सारे, आता तिला ओझं म्हणतात. तिच्या पावलात वेदना होती, तिच्या श्वासात हंबरडा; कुंपणावर विसावलेली ती सावली जणू विचारत होती— "चूक माझी होती का, की काळाचा खेळच खोडकर झाला?" आज त्या म्हातारीची चाल हलली, पण मन तिचं ढासळलं होतं; जगलेल्या आयुष्याच्या आठवणींनी तिचं खरं घर अजूनही तिथेच होतं… वृद्धाश्रमाच्या दाराशी ती पुन्हा उभी, पण मन मात्र जुन्या घराच्या अंगणात, तेच तिने पुटपुटत सांगितलं— “जगानं ठरवलं तरी… मी अजूनही त्यांचीच आई आहे.”

कधी कधी एखादी मुलगी आपल्या आयुष्यात अशी येते, की तिचं अस्तित्वच सगळं काही बनून जातं. तिच्याकडे पाहिलं की वेळ थांबावी असं वाटतं… आणि नजरा हटतच नाहीत. मन भरून तिला बघायचंय, पण तिला बघून मन भरतच नाही—ही भावना शब्दांत मांडणं सोपं नाही, ती जगावी लागते. ती दिसते तेव्हा, तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू, तिच्या डोळ्यांमधली निरागसता… सगळंच काहीतरी खास वाटतं. जणू काही तिच्याकडे बघताना मी स्वतःलाच शोधतोय. प्रत्येक क्षणात ती अधिकच आपलीशी वाटते. आणि म्हणूनच कदाचित, कितीही वेळ तिच्याकडे पाहिलं तरी मन कधीच “भरलं” असं वाटत नाही. माझ्या डोळ्यांत तिला साठवून ठेवावं असं वाटतं… जणू ती नजरेतून कधीच दूर जाऊ नये. पण खरं सांगायचं तर, कितीही तिला जपलं, तरी आत कुठेतरी एक हळवी पोकळी राहतेच. कदाचित ती तिच्याविषयीची ओढ असते… किंवा तिच्याशी अजून थोडं जवळचं नातं हवंय अशी मनाची इच्छा. ही भावना प्रेम आहे का, की फक्त आकर्षण—हे अजून ठरलेलं नाही. पण एवढं नक्की, की तिचं अस्तित्व माझ्या जगण्याचा एक सुंदर भाग बनलंय. तिच्याकडे पाहताना, मनाला एक वेगळीच शांतता मिळते… आणि त्याचवेळी एक गोड बेचैनीही. कधी कधी वाटतं, तिने माझ्याकडे एकदा तरी...