तिची कुशी आणि...

मातृत्वाच्या अश्रूंचा बांध फुटला,

जेव्हा तिचा तान्हा बाळ कुशीत येऊन शांत निजला...

पहिल्यांदाच त्या छोट्या श्वासांनी

तिच्या जगण्याला अर्थ दिला,

त्याच्या हलक्या स्पर्शाने

तिच्या वेदनांचं सगळं ओझं विरलं...

नऊ महिन्यांच्या वेदना जणू

त्या एका क्षणात विरघळून गेल्या,

त्याच्या प्रत्येक हालचालीत

तिच्या स्वप्नांना नवी पंखं मिळाल्या...

तिने अलगद त्याला कवटाळलं,

जणू साऱ्या जगालाच मिठी मारली,

त्याच्या गालावरच्या त्या कोवळ्या उबेनं

तिच्या आयुष्याची ओळखच बदलून टाकली...

डोळ्यांत अश्रू होते, पण ओठांवर हसू,

कारण त्या क्षणी ती फक्त “आई” झाली होती,

स्वतःला विसरून, त्याच्यात हरवून

ती पूर्णत्वाला पोहोचली होती...

कुशीतील त्या छोट्याशा जीवाने

तिला अख्खं विश्व दिलं होतं,

आणि तिच्या ममतेच्या सागराने

त्याचं आयुष्य प्रेमाने भरून टाकलं होतं...

त्या रात्री झोप आली नसेल कदाचित,

पण स्वप्नं मात्र तिच्या डोळ्यांत होती,

कारण तिच्या कुशीत झोपलेलं बाळ

तिच्या आयुष्याची सर्वात सुंदर कविता होती...