माझीलेखणी... prathamesh mahadik

कभी किसी की यादों में, तो कभी किसी की बातों में, कभी अधूरी ख्वाहिशों के पन्नों पर, तो कभी किसी की अधजली डायरी में। हम जीते हैं, टूटते हैं, कभी सहेजते हैं तो कभी बिखरते हैं, पर वक्त की धूल जब उन पलों पर जमती है — तो वो लम्हे… कहानी बन जाते हैं। जिसे कोई सुनाता है मुस्कुराकर, तो कोई सुनता है आंखें भिगोकर। हम रिश्तों के किस्से होते हैं, हम जज़्बातों के अफ़साने बनते हैं, हम वो आवाज़ होते हैं, जो कभी बोली नहीं जाती — बस दिल में कहीं रह जाती है। क्योंकि आख़िर में, हम इंसान नहीं, किसी के लिए याद, किसी के लिए सीख, और किसी के लिए बस एक कहानी बन जाते हैं। ?

मी का आलो, कशासाठी आलो, हा प्रश्न मनात रोज घुमतो, जगाच्या गर्दीत चालतो आहे, पण आपलाच चेहरा हरवतो. कधी वाटतं, नियतीनं लिहिलं, पानावर माझं नाव विसरलं, हसणाऱ्या चेहऱ्यांमध्ये मी, माझं दुःख एकटंच हसवत गेलो. स्वप्नं होती, पण धूसरशी, आकाश नव्हतं माझ्या ओंजळीत, पावलांखाली वाळू सरकली, हातात मात्र रिकामी रेघ ओढली. कोणी म्हणालं— "प्रयोजन शोध", कोणी म्हणालं— "दिशा ठरव", पण माझी दिशा ही शांत होती, आणि माझं प्रयोजन – नंतरचं होतं. आजही मी चालतो, पण उत्तर शोधत नाही, कारण कधीकधी अस्तित्वच एक प्रश्न असतो — उत्तर नसलेला... पण जगण्यासारखा.

सहज तिने विचारलं काय रे एकटाच का बसला आहेस??? मी म्हणालो....., असावं कुणीतरी...आपल्याला समजून घेणारं.. असावं कोणीतरी... आपण चुकल्यावर आपल्याला समजावून सांगणारं असावं कोणीतरी... आपण अडखळल्यावर आपल्याला सावरणारं असावं कोणीतरी... आपल्याला आपलसं वाटणारं.... त्यावर ती म्हणते कशी... आहे ना मी का तू एकटा बसतोयस? मी असताना सुद्धा एकटा का सोसतोयस? सांगितलं होता तुला कधी ही आवाज दे मला बोल ना तू माझ्याशी, कशाला शोधतोयस ह्याला त्याला.... मी दुख:त असले कि चेहरा तुझा पडतो तुझा त्रासलेला आवाज मलासुद्धा कळतो...

तिचं माझ्याशी रोज बोलणं...काही दिवस मात्र आम्ही दोघं ही गप्पच होतो...कारण माहित नाही...कदाचित ती तिच्या कामात आणि मी माझ्या कामात व्यस्त होतो...सहज आज बोलणं झालं, एका meme वरून आमचा संवाद सुरू झाला...माझं मध्येच तिच्याशी न बोलणं तिला खटकत असायचं...कारण रोजची सवय अचानक तुटावी आणि संपूर्ण रंगलेली मैत्री क्षणात विस्कटावी...आमची मैत्री इतकी घट्ट की माझ्या चुकांवरून पांघरून घालून माझी समजूत घालून तिनेच मला मिठी मारावी... तिला माझ्याकडून कसली ही अपेक्षा नाही,तिला फक्त गरज आहे ती माझ्या सहवासाची,आपुलकीची आणि प्रेमाच्या चार शब्दांची...नशीब लागतं अशी मैत्रीण मिळायला जिच्या सहवासात संपूर्ण आयुष्य मिळतंय जगायला.... चेहऱ्याच्या हाव भावतून मनातले भाव ओळखून "काय झालं सगळं ठीक आहे ना?" असं हक्काने विचारणारी ती...आज मात्र तिच्या मनातले भाव न ओळखू पाहणारा मी...तिच्या ही मनाला वाटत असेल कुठे तरी आपल्या मनातलं कोणीतरी ओळखावं कधीतरी....नकळत येणाऱ्या अश्रूंना रोखून धरावे कुणीतरी....तिला ही वाटतं मिश्किल हसणं पुन्हा खुलू दे तिच्या गालावरी...तीच जाणते जखमा झालेल्या तिच्या हृदयावरी.... कर्तव्याची ओझ...

श्रीमान योगी.... नावातच आदर दिसतो...आणि आदर का नसावा...श्रीमान योगी -  आदर्श राज्यकर्ता, थोर सेनानी, प्रजादक्ष, धर्माभिमानी, परधर्मसहिष्णू, चारित्र्यसंपन्न, दूरदृष्टीचा असा जाणता राजा जगाच्या इतिहासात दुसरा मिळणे कठीण . पुरंधरच्या तहाने धुळीला मिळालेले राज्य त्याच धुळीतून परत उठवून सुवर्णमय करण्याचे सामर्थ्य फक्त या एकाच महापुरुषात होते तो महापुरुष म्हणजे स्वराज्य जनक छत्रपती शिवाजी महाराज... सध्याची पिढी मोबाईल मध्ये गुंतली आहे...मी पण असाच मोबाईल मध्ये गुंतून असतो...सहजच घरातल्या एका ड्रॉवर मध्ये मला हे पुस्तक दिसलं, बरेच दिवस वाचायची इच्छा होती पण या मोबाईलच्या जाळ्यातून वेळ कुठे मिळतो...आज मात्र वेळ काढलाच आणि श्रीमान योगी हाती घेतलं...पहिलीच ओळ नजरेस पडली.... निश्र्चयाचा महामेरू| बहुत जनांसी आधारु अखंड स्थितीचा निर्धारु | श्रीमंत योगी छत्रपती शिवाजी महाराजांचे रूप आपल्याला थक्क व्हायला लावते, इतका अष्टपैलू, अष्टावधानी,आदर्श राज्यकर्ता थोर सेनानी, प्रजादक्ष, धर्माभिमानी,परमधर्मसहिष्णू, चारित्र्यसंपन्न, दूरदृष्टी असणारा जाणता राजा जगाच्या इतिहासात दुसरा सापडणे अशक्य ...

सध्या मी खूपच गुंतत चाललोय, आणि झालेल्या गुंत्यामुळे काही जोडलेली नाती ही दुरावत चालली आहेत....माझ्या असण्या नसण्याने त्यांना फरक पडतो की नाही माहीत नाही पण मला त्या गोष्टीचा फरक पडतो फक्त फरक एवढाच की मी व्यक्त नाही होऊ शकत... सध्या मला नवा जोडीदार सापडलाय,माझा एकांत मला पुन्हा सापडलाय...कुणासाठी न थांबता माझा प्रवास पुन्हा सुरू केलंय...अलगद वाहणाऱ्या आश्रूना आता काही काळ थांबा दिलाय...इतकी वर्ष नाती जपत होतो पण स्वतःचं मन कधी जपता आलं नाही...पण आता नाही आता स्वतःसाठी जगायला पाहिजे हे ध्यानात आलं....मग काय सुरू केला एकट्याचा प्रवास....झालेली घुसमट विसरून पुन्हा दीर्घ श्वास घेतला आणि वाटेला लागलो.... एकटं राहताना अडचण येतेय खरी,पण सवय झाली की होईल सगळं नीट....इतरांची मनिसिक्ता लक्ष्यात घेण्याआधी स्वतःच्या मनाची तयारी केलेली केव्हाही बरी....आपल्यामुळे अनेकांना त्रास झालाय याची जाणीव आहेच पण हा सारखा सारखा होणारा त्रास कुठे तरी थांबवा ,म्हणून मी शोधलेला हा माझा एकांत आज सोबती ठरला....