डोरलं तिच्या गळ्यातलं...
डोरलं तिच्या गळ्यातलं… काळे मणी त्यात ओवले… आणि त्या प्रत्येक मण्यात साठलेला होता एक संपूर्ण प्रवास — हळूहळू उलगडत जाणारा, स्पर्शाने जाणवणारा, आणि मनात खोलवर उतरून राहणारा… पहाटेच्या त्या मंद उजेडात ती आरशासमोर उभी होती. खिडकीतून आत येणाऱ्या कोवळ्या सूर्यकिरणांनी तिच्या चेहऱ्यावर हलकी सोनेरी छटा चढवली होती. तिच्या बोटांनी अलगद त्या डोरल्याला स्पर्श केला… काळे मणी हलकेसे थरथरले — जणू प्रत्येक मणी तिच्याशी काहीतरी बोलायला तयार होता. ते डोरलं तिच्या गळ्यात फक्त सजलं नव्हतं… ते तिच्या श्वासांमध्ये मिसळलं होतं. त्या दिवसाची आठवण अजूनही त्या मण्यांत जिवंत होती… हलकीशी धाकधूक, मनात दडलेली भीती, आणि त्याच वेळी एक वेगळाच आनंद. तो तिच्याकडे पाहत होता — थोडा संकोचलेला, पण डोळ्यांत एक ठामपणा. जेव्हा त्याने ते डोरलं तिच्या गळ्यात घातलं, तेव्हा वेळ जणू क्षणभर थांबली… आजूबाजूचा सगळा गोंधळ दूर गेला, आणि फक्त त्या दोघांचं जग उरलं — जिथे एक न बोललेलं वचन हळूच जन्म घेत होतं. दिवस गेले, ऋतू बदलले… पण त्या काळ्या मण्यांची चमक कमी झाली नाही. कधी पावसात भिजताना ते तिच्या गळ्यावर चिकटून राहतं, थंडगार स्पर्शान...