परंपरेच्या विळख्यात अडकलेली "कुस "

आज तिची कुस उतावीळ झाली होती…
एवढ्या दिवसांनी लेकराला कवटाळायचं होतं तिला…
जणू तिच्या प्रत्येक श्वासात, प्रत्येक ठोक्यात फक्त एकच हाक होती — “माझं लेकरू…”
पण…
एक क्षण…
फक्त एक क्षण…
कावळा शिवला म्हणे.
आणि सगळं बदललं.
ज्या हातांनी जन्म दिला,
ज्या कुशीत त्या लेकराने पहिल्यांदा डोळे उघडले,
ज्या उबेत त्याने जग ओळखलं…
त्या कुशीला आज “अपवित्र” ठरवलं गेलं.
ती उभी होती…
डोळ्यांत अश्रू, ओठांवर थरथर…
पण आवाज मात्र नाही.
कारण आवाज दाबायला तिला शिकवलं गेलं होतं —
“हीच परंपरा आहे…”
लेकरू रडत होतं…
आईच्या गंधासाठी…
आईच्या स्पर्शासाठी…
पण त्याला दूर नेलं गेलं.
आईचं हृदय ओरडत होतं —
“मला दे माझं लेकरू…
कुठला कावळा? कुठली अपवित्रता?
मी आई आहे… माझं प्रेम कधी अपवित्र होऊ शकतं का?”
पण तिच्या प्रश्नांना उत्तर नव्हतं…
फक्त शांतता होती…
आणि त्या शांततेत दडलेला निर्दयी समाज.
ती बघत राहिली…
तिच्या हातातून निसटलेलं ते छोटंसं जग…
तिच्या कुशीपासून दूर होत गेलेलं तिचं सगळं अस्तित्व…
त्या क्षणी…
ती फक्त आई नव्हती…
ती एक वेदना झाली होती…
जिला ना आवाज होता, ना न्याय.
परंपरा…
चालीरीती…
यांना जपताना आपण इतके अंध झालोय का…
की एका आईचं प्रेमही आपण थांबवतोय?
कावळा शिवला म्हणून
आईला तिच्या लेकरापासून दूर ठेवणं…
ही परंपरा नाही…
ही जखम आहे…
एक अशी जखम…
जी दिसत नाही, पण आयुष्यभर ठसठसत राहते.
आज त्या आईची कुस रिकामी आहे…
पण त्याहून जास्त रिकामी झाली आहे आपली माणुसकी.
कारण…
ज्या समाजात आईचं प्रेम परंपरेसमोर हरतं…
तो समाज कधीच जिंकत नाही.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

तीन चाकांची कहाणी...

Image
रिमझिम सरींत भिजतो रस्ता, पावसाच्या थेंबांची चाल कथा। रिकाम्या नजरेतून बघतो मी, रिक्शात बसून आयुष्याची वाटचाल ती। डावीकडे पाट्या, उजवीकडे झाडं, सर्व काही धूसर, स्वप्नांसारखं वाऱ्यात गाडं। रिक्शावाला गतीने पुढं सरतो, पाठीवर काळजीचं ओझं वसंतासारखं धरतो। समोरची काच धुक्याने भरली, मनातली आठवण हळूच सरली। वाऱ्याच्या गाण्यात हरवली दिशा, शहराची धावपळ, आणि अंतर्मनाची चिंता। तीन चक्रांची ही छोटी दुनिया, सांभाळते मनातली वेदना जुना। एक क्षणासाठी विसरतो जग, जेव्हा पावसात रिक्शात बसतो मग।
Read more

श्रीमानयोगी.... वाचनातला माझा न थांबणारा प्रवास...

Image
श्रीमान योगी.... नावातच आदर दिसतो...आणि आदर का नसावा...श्रीमान योगी -  आदर्श राज्यकर्ता, थोर सेनानी, प्रजादक्ष, धर्माभिमानी, परधर्मसहिष्णू, चारित्र्यसंपन्न, दूरदृष्टीचा असा जाणता राजा जगाच्या इतिहासात दुसरा मिळणे कठीण . पुरंधरच्या तहाने धुळीला मिळालेले राज्य त्याच धुळीतून परत उठवून सुवर्णमय करण्याचे सामर्थ्य फक्त या एकाच महापुरुषात होते तो महापुरुष म्हणजे स्वराज्य जनक छत्रपती शिवाजी महाराज... सध्याची पिढी मोबाईल मध्ये गुंतली आहे...मी पण असाच मोबाईल मध्ये गुंतून असतो...सहजच घरातल्या एका ड्रॉवर मध्ये मला हे पुस्तक दिसलं, बरेच दिवस वाचायची इच्छा होती पण या मोबाईलच्या जाळ्यातून वेळ कुठे मिळतो...आज मात्र वेळ काढलाच आणि श्रीमान योगी हाती घेतलं...पहिलीच ओळ नजरेस पडली.... निश्र्चयाचा महामेरू| बहुत जनांसी आधारु अखंड स्थितीचा निर्धारु | श्रीमंत योगी छत्रपती शिवाजी महाराजांचे रूप आपल्याला थक्क व्हायला लावते, इतका अष्टपैलू, अष्टावधानी,आदर्श राज्यकर्ता थोर सेनानी, प्रजादक्ष, धर्माभिमानी,परमधर्मसहिष्णू, चारित्र्यसंपन्न, दूरदृष्टी असणारा जाणता राजा जगाच्या इतिहासात दुसरा सापडणे अशक्य ...
Read more

"आख़िर हम कहानी बन जाते हैं..."

कभी किसी की यादों में, तो कभी किसी की बातों में, कभी अधूरी ख्वाहिशों के पन्नों पर, तो कभी किसी की अधजली डायरी में। हम जीते हैं, टूटते हैं, कभी सहेजते हैं तो कभी बिखरते हैं, पर वक्त की धूल जब उन पलों पर जमती है — तो वो लम्हे… कहानी बन जाते हैं। जिसे कोई सुनाता है मुस्कुराकर, तो कोई सुनता है आंखें भिगोकर। हम रिश्तों के किस्से होते हैं, हम जज़्बातों के अफ़साने बनते हैं, हम वो आवाज़ होते हैं, जो कभी बोली नहीं जाती — बस दिल में कहीं रह जाती है। क्योंकि आख़िर में, हम इंसान नहीं, किसी के लिए याद, किसी के लिए सीख, और किसी के लिए बस एक कहानी बन जाते हैं। ?
Read more