भाळीचं कुंकू… की रक्ताची सावली?
ती रोज सकाळी उठायची…
आरशासमोर उभी राहायची…
आणि अगदी अलगद…
भाळी कुंकवाचा मळवट भरायची…
पण गावात सगळ्यांच्या नजरा तिच्यावर खिळलेल्या असायच्या…
कारण —
ती विधवा होती.
“अगं, विधवा असूनही कुंकू लावते?”
“काय गरज आहे या नाटकाची?”
“काहीतरी गडबड आहे…”
अशा कुजबुजीत तिचं आयुष्य गुंतलं होतं…
पण ती मात्र शांत… निर्विकार…
जणू काही काहीतरी जपते आहे… किंवा लपवते आहे…
तिचं नाव होतं राधा.
तीन वर्षांपूर्वी तिचा नवरा अनिकेत अचानक मेला…
कसं मेला?
कोणीच ठाम सांगू शकत नव्हतं…
कोणी म्हणाले – अपघात…
कोणी म्हणाले – आत्महत्या…
आणि काहींच्या डोळ्यात तर एक वेगळीच भीती होती…
त्या दिवशी…
अनिकेतचं शव घरात आणलं तेव्हा,
राधाने एकही अश्रू ढाळला नव्हता…
फक्त शांतपणे त्याच्या कपाळावर हात फिरवला…
आणि हळूच कुजबुजली…
“मी थांबतेय… अजूनही…”
गावातल्या लोकांना तेव्हा वाटलं —
दुःखात बाई सुन्न झालीय…
पण त्या दिवसापासून…
ती रोज कुंकू लावायला लागली.
एके रात्री…
शेजारीण ताईने पाहिलं…
राधा आरशासमोर उभी होती…
पण तिच्या मागे…
आरशात आणखी एक सावली दिसत होती…
पुरुषाची.
ताई घाबरून मागे सरकली…
पुन्हा पाहिलं तर —
राधा एकटीच होती.
दुसऱ्या दिवशी, गावात चर्चा रंगली…
“तिच्या घरी काहीतरी आहे…”
“ती कोणाशी बोलते रात्री…”
“अनिकेत परत आला का?”
त्या रात्री…
ताई धाडस करून राधाच्या घरी गेली…
दरवाजा अर्धा उघडाच होता…
आतून आवाज येत होता…
“आज उशीर झाला… माफ कर…”
राधाचा आवाज.
आणि लगेच…
एक खोल, मंद पुरुष आवाज…
“मी आहे ना… अजूनही…”
ताईचं हृदय जोरात धडधडायला लागलं…
ती आत डोकावली…
राधा एकटीच बसली होती…
समोर दोन ताटं मांडलेली…
दोन ग्लास पाणी…
आणि तिच्या भाळी…
नेहमीपेक्षा गडद… लाल… कुंकवाचा मळवट…
जणू रक्तासारखा…
ताईने हिम्मत करून विचारलं…
“राधा… कोणाशी बोलतेस तू?”
राधा हळूच वळली…
तिच्या डोळ्यात एक विचित्र शांतता होती…
ती हसली…
आणि म्हणाली—
“ताई… विधवा तेव्हाच होते…
जेव्हा नातं मरतं…
माझं नातं अजून जिवंत आहे…”
“पण… अनिकेत तर…?”
ताईचा प्रश्न हवेतच राहिला…
राधा पुढे आली…
तिच्या हातात कुंकवाचा डबा होता…
ती म्हणाली—
“तो गेला नाही…
तो फक्त दिसेनासा झाला…”
त्या रात्री…
ताई घाबरून घरी पळाली…
पण दुसऱ्या दिवशी…
गाव हादरलं…
राधाच्या घरात…
जमिनीखाली…
एक अर्धवट पुरलेला मृतदेह सापडला…
तो —
अनिकेतचाच होता.
पोलिसांनी चौकशी केली…
राधा शांतपणे म्हणाली—
“तो मला सोडून जाणार होता…
म्हणून मीच त्याला कायमचं थांबवलं…”
सगळ्यांच्या अंगावर काटा आला…
“मग… हे कुंकू…?”
राधा हसली…
तिच्या डोळ्यात वेडसर प्रेम होतं…
ती म्हणाली—
“तो अजूनही माझ्यासोबत आहे…
दररोज बोलतो…
माझ्यासोबत जेवतो…
आणि… मला सोडून जात नाही…”
त्या दिवशी…
लोकांनी पहिल्यांदा समजलं—
कुंकवाचा मळवट फक्त प्रेमाचं प्रतीक नसतो…
कधी कधी…
तो वेड, आसक्ती… आणि अंधाराचाही रंग असतो…
आणि अजूनही…
राधाच्या घराजवळून जाताना…
लोकांना रात्री दोन आवाज ऐकू येतात…
एक तिचा…
आणि एक…
जो जिवंत नसावा…
Comments