"अमृतवाणी"
“अमृतवाणी” — हा फक्त शब्द नाही… ही आपल्या प्रत्येकाच्या छातीत धडकणारी एक भावना आहे. आईच्या ओंजळीतून मिळालेल्या पहिल्या शब्दाची, अंगाईगीताची, आणि आयुष्यभर सोबत करणाऱ्या संस्कारांची ही ओळख आहे.
मराठी… ही फक्त भाषा नाही.
ही आपल्या अस्मितेची खूण आहे.
ही आपल्या स्वाभिमानाची तलवार आहे.
आणि ही आपल्या महाराष्ट्राच्या कर्तृत्वाची जिवंत साक्ष आहे.
आपण जन्मलो तेव्हा पहिला उच्चार “आई” होता… आणि त्या “आई”मध्येच मराठी होती. तिच्या कुशीत आपण वाढलो, तिच्या शब्दांतून आपण जग समजलो. पण कधी विचार केलाय का… ही भाषा इतकी समृद्ध कशी झाली?
कारण…
ही भाषा फक्त बोलली गेली नाही, ती जगली गेली आहे.
तीच्यासाठी अनेकांनी लढा दिला… रक्त सांडलं… स्वप्नं तुटली… पण मराठीचा झेंडा कधी खाली पडू दिला नाही.
छत्रपती शिवाजी महाराजांनी स्वराज्य उभं केलं, ते केवळ भूमीचं नव्हतं… ते संस्कृतीचं आणि भाषेचंही स्वराज्य होतं. संत ज्ञानेश्वर, तुकाराम महाराज, संत नामदेव, बहिणाबाई, संत एकनाथ अशा अनेक संतांनी अभंगातून मराठीला आत्मा दिला… आणि पुढे अनेक लेखक, कवी, विचारवंतांनी तिला विचारांची उंची दिली.
आपण सगळ्यांनी एक गाणं ऐकलंय…
“लाभले आम्हास भाग्य, बोलतो मराठी…”
त्या ओळी तेव्हा फक्त गाणं वाटायच्या…
पण आज त्याच ओळी आपली ओळख बनल्या आहेत.
आजच्या धावपळीच्या जगात आपण आधुनिक होतोय, इंग्रजी बोलतोय, जगाशी जोडले जातोय… ते चुकीचं नाही. पण त्या धावण्यात आपण आपल्या मुळांना विसरत चाललो आहोत का?
इथे प्रश्न भाषेचा नाही…
प्रश्न आहे — मराठी हरवण्याचा, आपली संस्कृती विलुप्त होण्यापासून वाचण्याचा.
आज जर आपणच आपल्या भाषेकडे दुर्लक्ष केलं, तर उद्या आपली ओळख कोण ठेवणार?
भाषा पुस्तकातून जिवंत नाही राहत… ती जिवंत राहते लोकांच्या मनात , वागण्यात आणि बोलण्यात.
मराठी म्हणजे फक्त शब्द नाहीत…
ती आहे आईची हाक…
ती आहे वडिलांचा धाक…
ती आहे मित्रांची मस्करी…
ती आहे प्रेमाची कबुली…
आणि ती आहे शेवटचा निरोपही…
आपला महाराष्ट्र विविध परंपरांनी, संस्कृतींनी नटलेला आहे. गणपती बाप्पाच्या आरतीपासून ते लावणीच्या ठेक्यापर्यंत… किल्ल्यांच्या इतिहासापासून ते गावठी बोलीपर्यंत… प्रत्येक ठिकाणी मराठीचा आत्मा आहे.
पण हाच आत्मा आपल्याला टिकवायचा असेल…
तर फक्त अभिमान पुरेसा नाही… कर्तव्यही गरजेचं आहे.
मराठी बोलणं हा अभिमान आहे…
मराठी जपणं ही जबाबदारी आहे…
आणि मराठी पुढे घेऊन जाणं ही आपली ओळख आहे.
आजपासून एक छोटा संकल्प करूया —
मराठी बोलूया…
मराठीत विचार करूया…
मराठीचा सन्मान करूया…
कारण…
भाषा जपली तर संस्कृती टिकते…
संस्कृती टिकली तर ओळख जिवंत राहते…
आणि शेवटी एकच —
“आपली भाषा… आपला अभिमान… आणि आपली ओळख — मराठी!” ❤️
Comments