रुक्मिणीच्या नजरेतून पाहिलेला विठ्ठल…
पंढरपूरचा तो पहाटेचा क्षण…
चंद्र अजूनही आकाशात थांबलेला, आणि भीमा नदीच्या पाण्यावर त्याचं प्रतिबिंब हलकेच थरथरत होतं. मंदिराच्या कळसावरून पहाटेची पहिली किरणं उतरू लागली… आणि मी — रुक्मिणी — शांत उभी होते… त्याच्याकडे पाहत.
तोच तो… माझा विठ्ठल.
पांडुरंग… जगाचा देव, पण माझ्यासाठी? फक्त माझा सखा… माझं सगळं काही.
लोकांच्या ओठांवर "विठ्ठल विठ्ठल" चा गजर चालू होता… पण माझ्या मनात मात्र एकच प्रश्न पुन्हा पुन्हा उमटत होता —
"हा सगळ्यांचा आहे… पण खरंच माझा आहे का?"
तो विटेवर उभा… हात कमरेवर ठेवून… जणू प्रत्येक भक्ताची वाट बघत.
मी त्याच्याकडे बघते… आणि अचानक लक्षात येतं —
त्याच्या डोळ्यांत मी नाही…
त्याच्या डोळ्यांत तर सगळं जग आहे.
एक आई आपल्या लेकरासाठी रडतेय…
एक वारकरी हजारो किलोमीटर चालत आलाय…
एक गरीब मनुष्य फक्त एकच मागतोय — “देवा, पोटभर अन्न दे…”
आणि तो?
तो सगळ्यांना ऐकतोय… सगळ्यांना पाहतोय… सगळ्यांना समजून घेतोय.
क्षणभर माझ्या मनात एक हळवी वेदना उमटते…
"माझ्यासाठी वेळ आहे का त्याच्याकडे?"
मी रुक्मिणी… त्याची अर्धांगिनी…
पण आज मला वाटतंय, मीही त्या गर्दीतलीच एक वारकरी आहे.
त्याच्या जवळ उभी राहूनही…
मी त्याच्यापासून किती दूर आहे…
एक अश्रू नकळत गालावरून ओघळतो…
पण त्याच क्षणी… काहीतरी घडतं.
तो हळूच माझ्याकडे पाहतो.
त्या एका नजरेत…
सगळं थांबतं.
गजर थांबतो… आवाज थांबतो… वेळ थांबतो…
त्याच्या डोळ्यांत अचानक मला माझंच प्रतिबिंब दिसतं.
जग नाही… भक्त नाहीत… फक्त मी.
तो काही बोलत नाही…
पण त्याची नजर सांगते —
"तू वेगळी नाहीस… तूच तर सगळं आहेस."
माझं हृदय भरून येतं…
कारण मला कळतं —
तो सगळ्यांचा आहे, म्हणूनच तो माझा आहे.
तो प्रत्येकासाठी उभा आहे…
म्हणूनच माझ्यासाठीही.
मी हसते… अश्रूंमधून.
कारण आज मला विठ्ठल नव्याने सापडतो —
देव म्हणून नाही…
तर एक असं प्रेम, जे कधीही कमी होत नाही.
पंढरपूरच्या त्या सकाळी…
लोकांनी देव पाहिला…
पण मी?
मी माझं प्रेम पाहिलं.
— रुक्मिणी ❤️
Comments