“मन भरत नाही तिच्यावर…”

कधी कधी एखादी मुलगी आपल्या आयुष्यात अशी येते, की तिचं अस्तित्वच सगळं काही बनून जातं. तिच्याकडे पाहिलं की वेळ थांबावी असं वाटतं… आणि नजरा हटतच नाहीत. मन भरून तिला बघायचंय, पण तिला बघून मन भरतच नाही—ही भावना शब्दांत मांडणं सोपं नाही, ती जगावी लागते.

ती दिसते तेव्हा, तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू, तिच्या डोळ्यांमधली निरागसता… सगळंच काहीतरी खास वाटतं. जणू काही तिच्याकडे बघताना मी स्वतःलाच शोधतोय. प्रत्येक क्षणात ती अधिकच आपलीशी वाटते. आणि म्हणूनच कदाचित, कितीही वेळ तिच्याकडे पाहिलं तरी मन कधीच “भरलं” असं वाटत नाही.

माझ्या डोळ्यांत तिला साठवून ठेवावं असं वाटतं… जणू ती नजरेतून कधीच दूर जाऊ नये. पण खरं सांगायचं तर, कितीही तिला जपलं, तरी आत कुठेतरी एक हळवी पोकळी राहतेच. कदाचित ती तिच्याविषयीची ओढ असते… किंवा तिच्याशी अजून थोडं जवळचं नातं हवंय अशी मनाची इच्छा.

ही भावना प्रेम आहे का, की फक्त आकर्षण—हे अजून ठरलेलं नाही. पण एवढं नक्की, की तिचं अस्तित्व माझ्या जगण्याचा एक सुंदर भाग बनलंय. तिच्याकडे पाहताना, मनाला एक वेगळीच शांतता मिळते… आणि त्याचवेळी एक गोड बेचैनीही.

कधी कधी वाटतं, तिने माझ्याकडे एकदा तरी तसंच पाहावं, जसं मी तिच्याकडे पाहतो. कदाचित त्या एका नजरेत मला माझ्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं मिळतील. पण तोपर्यंत, ही एकतर्फी भावना… ही गोड ओढ… माझ्यासाठी एक खास आठवण बनून राहील.

कारण काही नात्यांना नाव नसतं… पण त्यांची खोली खूप काही सांगून जाते. 💫