"आईच्या कुशीतलं विश्व"

तो तिच्या कुशीत निवांत निजला होता…

छोट्या श्वासांच्या तालावर त्याचं जग शांतपणे झुलत होतं.

पण ती?

ती मात्र जागीच होती…

डोळे मिटले होते कदाचित, पण झोप मात्र तिच्या जवळही फिरकत नव्हती.

कारण तिच्या कुशीत फक्त बाळ नव्हतं —

तिचं संपूर्ण विश्व होतं.

आईचं प्रेम हे असंच असतं…

ते शब्दांत कधी मावत नाही, आणि थकव्याला कधी मानत नाही.

दिवसभराच्या धावपळीनंतरही तिचं मन मात्र एका गोष्टीवर स्थिर असतं —

"माझं बाळ ठीक आहे ना?"

तो गाढ झोपलेला असतो,

पण तिचं मन त्याच्या प्रत्येक श्वासावर लक्ष ठेवत असतं.

त्याने हलकंसं जरी कुरकुरलं, तरी तिची झोप उडते.

त्याला भूक लागली का, थंडी वाजतेय का, की फक्त आईच्या स्पर्शाची गरज आहे —

हे सगळं ती शब्दांशिवाय ओळखते.

आईचं प्रेम म्हणजे स्वतःच्या स्वप्नांना थांबवून,

आपल्या लेकरासाठी नवीन स्वप्नं विणणं.

ती स्वतः झोपत नाही,

पण आपल्या बाळाच्या डोळ्यांत गोड स्वप्नं ठेवते.

त्या छोट्या जीवासाठी,

ती तिच्या साऱ्या वेदना विसरते…

त्याच्या एका हसण्यासाठी,

ती हजार अश्रू गिळून टाकते.

कुशीत झोपलेलं ते बाळ,

तिच्यासाठी देवासारखंच असतं.

त्याच्या प्रत्येक हालचालीत ती आनंद शोधते,

आणि त्याच्या प्रत्येक अश्रूत तिचं मन तुटतं.

आई होणं म्हणजे फक्त नातं नाही,

तो एक अनुभव आहे —

जो प्रत्येक क्षणी तिला नव्याने घडवत असतो.

त्या रात्रीसारख्या असंख्य रात्री,

ती जागी राहते…

फक्त यासाठी, की तिचं बाळ शांत झोपावं.

आणि खरंच,

आईचं प्रेम असंच असतं —

स्वतः जागं राहून,

आपल्या लेकराला सुंदर स्वप्नं देत राहतं