तिच्या नजरेतून समजलेलो मी

कधी कधी शब्द अपुरे पडतात… आणि नजरा बोलू लागतात. तिच्या नजरेत एक वेगळंच जग होतं—जिथे मी स्वतःलाच नव्याने ओळखायला लागलो. मी कोण आहे, माझ्या भावना काय आहेत, आणि माझं मन खरंच काय सांगतंय—हे सगळं मला तिच्या एका नजरेतून समजायला लागलं.

तिच्या डोळ्यांत एक वेगळीच भाषा होती. ती काही बोलत नसायची, पण तिच्या नजरेतून सगळं स्पष्ट व्हायचं. मी हसलो की तिच्या डोळ्यांत आनंद चमकायचा, आणि मी शांत झालो की त्या नजरेत काळजी उमटायची. त्या नजरेतून मला जाणवलं—कोणीतरी मला शब्दांपेक्षा जास्त समजून घेतंय.

माझ्या आयुष्यात अनेक लोक आले, अनेकांनी मला ओळखण्याचा प्रयत्न केला. पण खरं सांगायचं तर, मला पूर्णपणे समजून घेणारी तीच होती. कारण ती माझ्या बोलण्यावर नाही, तर माझ्या नजरेवर विश्वास ठेवायची. माझ्या शांततेतही तिला माझं मन ऐकू यायचं.

तिच्या नजरेत एक आरसा होता—ज्यात मी माझं खरं रूप पाहिलं. माझ्या चुका, माझी स्वप्नं, माझी भीती… सगळं काही. आणि तरीही, त्या नजरेत स्वीकार होता, निखळ प्रेम होतं. त्या नजरेनं मला शिकवलं—स्वतःला स्वीकारणं म्हणजे काय.

आजही कधी तिची आठवण येते, तेव्हा तिची ती नजर आठवते. शब्द नाहीत, आवाज नाही… पण तरीही सगळं काही सांगून जाणारी. कदाचित म्हणूनच, मी स्वतःला आज जसं समजतो, तसं तिच्याशिवाय कधीच समजलं नसतं.

कारण… मी स्वतःला तिच्या नजरेतून पाहायला शिकलो.