“काजळात कोरलेलं प्रेम"

कधी कधी प्रेम शब्दांत सांगता येत नाही… ते फक्त जाणवतं.

तसंच काहीसं त्या क्षणी घडलं होतं.

“कोऱ्या पाठीवर तिच्याच काजळाने माझ्या मनीचे भाव लिहिले...”

ही ओळ फक्त एक वाक्य नाही, तर त्या न बोललेल्या भावनांची एक गाठ आहे.

ती माझ्यासमोर होती… अगदी शांत, पण तिच्या डोळ्यांत हजारो गोष्टी बोलत होत्या. तिच्या डोळ्यांतलं काजळ जणू काही तिच्या मनाचंच प्रतिबिंब होतं. आणि त्या काजळाने, माझ्या कोऱ्या पाठीवर तिने जे काही उमटवलं… ते शब्द नव्हते, ती भावना होती.

स्पर्शाचा तो क्षण वेगळाच होता.

ना काही आवाज, ना काही गडबड… फक्त तिचा हलकासा स्पर्श आणि माझ्या हृदयाची धडधड.

त्या काजळाच्या प्रत्येक रेषेत तिचं प्रेम होतं, तिची ओढ होती, आणि माझ्याबद्दलचं एक निःशब्द स्वीकृती होतं.

माझ्या पाठीवर लिहिलेलं ते काही अक्षरं नव्हती, तर माझ्या आयुष्याचा एक सुंदर अध्याय होता.

प्रेम असंच असतं…

कधी नजरेतून व्यक्त होतं,

कधी स्पर्शातून उमटतं,

आणि कधी अशा काजळाच्या ओघळात कायमचं कोरलं जातं.

आजही त्या क्षणाची आठवण आली की, अंगावर एक हलकीशी शिरशिरी येते… आणि मन हसतं.

कारण त्या दिवशी, तिने काही लिहिलं नव्हतं…

तर मला पूर्णपणे वाचलं होतं.