पारिजात

रात्रीच्या शांत कुशीत, जेव्हा जग झोपलेलं असतं… तेव्हा एक सुगंध अलगद जागा होतो. तो ना कुणाला दिसतो, ना कुणाला हाक मारतो… पण तरीही मनाच्या गाभाऱ्यात जाऊन पोहोचतो. तो सुगंध असतो पारिजातकाचा… आणि कधी कधी, तोच माझ्या जन्मासारखा वाटतो — शांत, नाजूक, आणि तुझ्या दाराशी येऊन थांबलेला.

तुझं दार म्हणजे फक्त एक चौकट नाही… ती माझ्या भावनांची सीमा आहे. त्या दारापलीकडे तुझं जग आहे, आणि या बाजूला माझं अपूर्ण अस्तित्व. मी जणू त्या पारिजातकाच्या फुलासारखा… जो रात्री फुलतो, पण सकाळी तुझ्या दाराशी गळून पडतो. कोणाचं लक्ष न वेधता, कोणतीही अपेक्षा न ठेवता… फक्त तुझ्या जवळ असण्याची एक छोटीशी आशा घेऊन.

पारिजातकाचं फूल कधीच आपल्या सौंदर्याचा गवगवा करत नाही. त्याचं अस्तित्वच इतकं मृदू असतं की, ते फक्त जाणवतं… अगदी तसंच माझं प्रेम आहे तुझ्यासाठी. ना शब्दांत मांडता येणारं, ना उघडपणे सांगता येणारं… पण तरीही तुझ्या दाराशी दररोज येणारं.

कधी वाटतं, तू त्या सकाळच्या वाऱ्यासारखी येशील… आणि माझ्या या शांत अस्तित्वाला हलकासा स्पर्श करशील. कदाचित तू मला उचलशीलही… पण जरी तसं झालं नाही, तरी माझं समाधान तिथेच आहे — तुझ्या दाराशी पडून राहण्यात.

कारण प्रत्येक पारिजातकाचं फूल हे मातीसाठी नसतं… काही फुलं फक्त कोणाच्या दारासाठी जन्म घेतात.

– आणि मी… तुझ्या दारासाठी जन्मलेला पारिजातक.