स्पर्श हवा हवासा

काही क्षण असे असतात, जे शब्दांत मावत नाहीत… आणि काही स्पर्श असे असतात, जे आयुष्यभर लक्षात राहतात.

“का बिलगली तू इतकी मला, खांब संयमाचा ढासळला…” ही फक्त एक ओळ नाही, तर त्या क्षणाची गोष्ट आहे जिथे मनाने सगळे बंध तोडून दिले.

आपण स्वतःला खूप मजबूत समजत असतो.

भावना सांभाळून ठेवतो, मनावर नियंत्रण ठेवतो, आणि स्वतःभोवती संयमाचा एक किल्ला बांधतो. पण कधी कधी… कोणीतरी येतं, आणि फक्त एका मिठीत सगळं बदलून टाकतं.

ती मिठी फक्त जवळ येण्याची नव्हती,

ती होती मन मोकळं करण्याची…

ती होती आतल्या सगळ्या भीती, शंका आणि एकटेपणाला विसरण्याची.

तुझ्या त्या बिलगण्यात एक वेगळीच जादू होती.

जणू वेळ थांबली होती, जग शांत झालं होतं, आणि फक्त आपण दोघंच उरलो होतो. त्या क्षणी “मी” आणि “तू” हे भेदच संपले… आणि एक नवीन “आपण” जन्माला आलं.

संयमाचा जो खांब आपण इतक्या वर्षांनी उभा केला होता, तो एका क्षणात ढासळला… पण गंमत म्हणजे, त्यात काहीच चुकीचं वाटलं नाही. उलट, त्या ढासळण्यातच एक वेगळं समाधान होतं.

कधी कधी, आपल्याला स्वतःला हरवणं गरजेचं असतं…

कारण तेव्हाच आपण खरं प्रेम शोधतो.

ती मिठी अजूनही आठवते…

डोळे मिटले की पुन्हा तसंच वाटतं —

जणू तू अजूनही बिलगलेली आहेस,

आणि माझं मन पुन्हा एकदा संयम विसरायला तयार आहे…