मी का आलो, कशासाठी आलो?

मी का आलो, कशासाठी आलो,

हा प्रश्न मनात रोज घुमतो,

जगाच्या गर्दीत चालतो आहे,

पण आपलाच चेहरा हरवतो.

कधी वाटतं, नियतीनं लिहिलं,

पानावर माझं नाव विसरलं,

हसणाऱ्या चेहऱ्यांमध्ये मी,

माझं दुःख एकटंच हसवत गेलो.

स्वप्नं होती, पण धूसरशी,

आकाश नव्हतं माझ्या ओंजळीत,

पावलांखाली वाळू सरकली,

हातात मात्र रिकामी रेघ ओढली.

कोणी म्हणालं— "प्रयोजन शोध",

कोणी म्हणालं— "दिशा ठरव",

पण माझी दिशा ही शांत होती,

आणि माझं प्रयोजन – नंतरचं होतं.

आजही मी चालतो,

पण उत्तर शोधत नाही,

कारण कधीकधी अस्तित्वच

एक प्रश्न असतो —

उत्तर नसलेला... पण जगण्यासारखा.