एक दीर्घ श्वास घेतला आणि...

कधी कधी आयुष्यात आपण थांबतो… अगदी अचानक.

ना कुठलं कारण, ना कुठली मोठी घटना. फक्त एक दीर्घ श्वास घेतो… आणि त्या श्वासातच आपल्याला स्वतःची जाणीव होते.

आपल्याला वाटत असतं — आपण हरवलो आहोत.

लोकांच्या अपेक्षांमध्ये, जबाबदाऱ्यांमध्ये, धावपळीत…

पण खरं पाहिलं तर आपण हरवलेलो नसतोच कधी.

आपण फक्त इतकं करतो — स्वतःकडे पाहणं विसरतो.

लहानपणी आपण स्वतःसाठी जगत होतो.

जे आवडायचं ते करत होतो, मनातलं मनमोकळं व्यक्त करत होतो.

पण जसजसं मोठं होत गेलो, तसतसं “लोक काय म्हणतील?” हा प्रश्न आपल्या “मला काय हवंय?” यावर भारी पडू लागला.

आपण स्वतःलाच बाजूला ठेवलं.

आपल्या आवडी-निवडी, स्वप्नं, भावना — सगळं कुठेतरी दडपून टाकलं.

आणि मग एक दिवस असं वाटलं — “मी हरवलो आहे.”

पण आज जेव्हा तो दीर्घ श्वास घेतला, तेव्हा समजलं —

हरवलेलो मी नव्हतो…

हरवलेली होती माझी स्वतःकडे पाहण्याची सवय.

स्वतःचा शोध घेणं म्हणजे काही मोठं पर्वत चढणं नाही.

तो प्रवास आहे — आपल्या मनाशी बोलण्याचा,

आपल्या चुका स्वीकारण्याचा,

आणि सर्वात महत्त्वाचं — स्वतःला वेळ देण्याचा.

कधी एकांतात बसून स्वतःला विचारावं,

“खरंच मला काय हवंय?”

“मी जे करतोय, त्यात मला आनंद आहे का?”

“मी स्वतःसाठी जगतोय की फक्त जगासाठी?”

या प्रश्नांची उत्तरं लगेच मिळणार नाहीत…

पण त्यांचा शोध घेणं, हाच स्वतःकडे परत जाण्याचा मार्ग आहे.

आजचा तो एक दीर्घ श्वास,

फक्त श्वास नव्हता —

तो एक थांबा होता,

एक जाणीव होती,

एक सुरुवात होती — स्वतःकडे परत येण्याची.

कारण शेवटी,

आपण हरवत नाही कधीच…

आपण फक्त स्वतःला विसरतो.

आणि एकदा का स्वतःची आठवण झाली,

की सगळं पुन्हा सापडायला लागतं.