काकण...

गावातल्या त्या जुन्या वाड्यात अजूनही एक शांतपणा होता… पण त्या शांततेतही एक वेदना लपलेली होती.

सईचं लग्न झालं होतं. हातात हिरव्या काचांच्या काकणांचा गोड खणखणाट, कपाळावर कुंकू, आणि डोळ्यांत स्वप्नांची दुनिया…

आईने तिच्या हातात काकण घालताना म्हटलं होतं,

“हे काकण फक्त शोभेसाठी नाहीत ग बाळा… हे तुझ्या संसाराचं सौख्य आहेत… जपून ठेव.”

पहिल्या काही दिवसांत सगळं स्वप्नासारखं होतं… पण हळूहळू वास्तव समोर येऊ लागलं.

नवऱ्याचा स्वभाव बदलायला लागला… शब्द कठोर झाले… आणि कधी कधी हातही उठू लागले…

त्या रात्री…

सई स्वयंपाकघरात उभी होती. डोळ्यांत अश्रू, पण ओठांवर शांतता… कारण तिला शिकवलं होतं – “सहन कर, संसार टिकव.”

अचानक जोरात आवाज झाला…

काकण फुटलं.

तिच्या हातातून रक्त वाहू लागलं… पण ती वेदना तिच्या जखमेपेक्षा कमी होती.

जास्त वेदना झाली ती त्या तुटलेल्या काकणांची…

कारण ते फक्त काच नव्हते… तिच्या स्वप्नांचे तुकडे होते.

दुसऱ्या दिवशी ती आईच्या घरी आली.

आईने तिचा हात पाहिला… जखमा, ओरखडे… आणि तुटलेलं काकण…

आईच्या डोळ्यांतून अश्रू ओघळले.

ती काही बोलली नाही… फक्त सईचा हात हातात घेतला आणि म्हणाली—

“हे काकण मी तुला आनंदासाठी दिले होते ग…

तुटण्यासाठी नाही… आणि तूही तुटण्यासाठी नाहीस.”

त्या क्षणी सईच्या डोळ्यांत एक वेगळी चमक आली…

तिने हळूच उरलेलं काकण काढलं… आणि आईच्या हातात ठेवलं.

“आई… आता मला हे नकोत… मला माझं आयुष्य परत हवंय…”

त्या दिवसानंतर सईने निर्णय घेतला—

सहन करण्याचा नाही… तर जगण्याचा.

आजही त्या वाड्यात कधी कधी काकणांचा आवाज ऐकू येतो…

पण तो आता दुःखाचा नाही…

तो एका स्त्रीच्या नव्या सुरुवातीचा आहे…