उंबरठा...

उंबरा… साधा शब्द. पण काही उंबरे असे असतात, जिथे पाय ठेवला की आयुष्य दोन भागांत विभागतं — आधीचं आणि नंतरचं.

त्या दिवशी मी तिच्या घरासमोर उभा होतो. पाऊस नुकताच थांबला होता. मातीचा सुगंध हवेत भरून राहिला होता… पण माझ्या मनात मात्र काहीतरी कुजत होतं.

हात उंबऱ्यावर ठेवला… आणि जाणवलं — थंडी. विचित्र थंडी. जणू घर नाही, एखादं स्मशानच.

“ती आत आहे…”

मन म्हणत होतं.

पण दार अर्धवट उघडं होतं… आणि तरीही आतून एकही आवाज नाही.

मी पाऊल टाकलं.

घर अगदी तसंच होतं — भिंतींवर तिचे फोटो, कोपऱ्यात ठेवलेला तिचा आवडता दिवा… पण काहीतरी बदललं होतं.

सगळं स्थिर… जणू वेळच थांबली होती.

“तू आलास?”

कानाजवळ आवाज आला.

मी दचकून मागे वळलो.

ती…

ती माझ्यासमोर उभी होती.

ओल्या केसांनी, पांढऱ्या साडीमध्ये… अगदी तशीच, जशी मला आठवते.

पण एक फरक होता — तिच्या डोळ्यांत काहीच नव्हतं. ना प्रेम, ना राग… फक्त रिकामेपण.

“तिची नजर दिसेनाशी…”

हेच तर खरं होतं.

मी काही बोलायचा प्रयत्न केला, पण शब्द घशातच अडकले.

ती हळूच हसली…

“उशीर केलास…”

तिचा आवाज शांत, पण आतून कापणारा.

माझ्या डोक्यात आठवणींचा स्फोट झाला —

शेवटचा भांडण…

तिचं रडणं…

आणि माझं निघून जाणं…

त्या रात्री ती एकटीच होती.

आणि दुसऱ्या दिवशी…

ती नव्हती.

“मी वाट पाहिली…” ती पुढे म्हणाली, “दररोज या उंबऱ्यावर उभी राहून… पण तू कधी आलासच नाहीस.”

माझ्या पायाखालची जमीन सरकली.

“मी… मी आलोय ना आता…” मी कसाबसा बोललो.

ती हळूहळू जवळ आली.

थंडी वाढत होती. श्वास घ्यायलाही जड जात होतं.

“आता?” ती हसली… “आता उशीर झालाय.”

अचानक घरातलं सगळं बदलायला लागलं.

भिंतींवरचे फोटो जळालेले दिसू लागले…

दिवा विझला…

आणि हवा… अगदी जड, श्वास गुदमरवणारी.

ती अगदी माझ्यासमोर आली.

“तुला माहिती आहे का… उंबरा का असतो?”

ती हळू आवाजात विचारली.

मी नकारार्थी मान हलवली.

“कारण काही लोक आत येण्यासाठी नाही… तर कायम बाहेरच राहण्यासाठी असतात.”

माझं हृदय जोरात धडधडू लागलं.

मी मागे सरकायचा प्रयत्न केला… पण पाय हलत नव्हते.

ती माझ्या कानाजवळ आली…

“आता तूही इथून जाणार नाहीस…”

अचानक सगळं काळं झालं.

…

डोळे उघडले तेव्हा…

मी अजूनही उंबऱ्यावरच उभा होतो.

पाऊस परत सुरू झाला होता.

घर बंद होतं. कुलूप लावलेलं.

मी घाबरून मागे सरकलो…

आणि शेजाऱ्याला विचारलं,

“इथे… इथे ती राहत होती ना?”

तो थोडा थांबला… आणि म्हणाला,

“हो… पण तिचं निधन होऊन तीन महिने झाले.”

माझ्या अंगावर काटा आला.

मी परत त्या उंबऱ्याकडे पाहिलं…

दार बंद होतं.

पण आतून…

हलकेच पायांच्या आवाज ऐकू येत होते.

आणि एक कुजबुज—

“उशीर केलास…”

काही उंबरे असे असतात…

जिथे आपण उभं राहतो, पण निघून कधीच जाऊ शकत नाही…