“शांततेच्या पल्याड”

स्मशानाच्या शांततेत निजलो मी…

जिथे शब्द संपतात, तिथूनच एक वेगळी गोष्ट सुरू होते.

स्मशान… नाव ऐकताच अंगावर काटा येतो. पण त्या जागेची एक वेगळीच भाषा असते. इथे कुणी ओरडत नाही, कुणी भांडत नाही… सगळं काही इतकं शांत असतं की स्वतःचा श्वासही मोठा वाटतो. त्या शांततेत मी निजलो होतो — शरीराने नाही, पण मनाने… विचारांनी… आणि कदाचित थोडं आयुष्यानेही.

त्या क्षणी जाणवलं, इथं सगळे सारखेच असतात. ना कोणी श्रीमंत, ना कोणी गरीब… ना कोणाची प्रतिष्ठा, ना कोणाचा अहंकार. जिवंतपणी ज्यासाठी आपण धावतो, झगडतो, ते सगळं इथे येऊन शून्य होतं.

आणि म्हणूनच कदाचित ही शांतता इतकी खरी वाटते.

माझ्या आजूबाजूला राख उडत होती… जणू काही आयुष्याच्या आठवणी हवेत विरघळत होत्या. प्रत्येक राखेच्या कणात एक कथा होती, एक नातं होतं, एक अपूर्ण स्वप्न होतं.

आणि त्या सगळ्या कथा एकाच गोष्टीकडे बोट दाखवत होत्या —

“शेवट सगळ्यांचा एकच असतो.”

त्या शांततेत पडून राहिल्यावर, मनातले सगळे गोंधळ हळूहळू शांत होत गेले. जे प्रश्न खूप मोठे वाटत होते, ते इथे अगदी छोटे वाटू लागले.

“कोण बरोबर, कोण चूक?”

“कोण जिंकला, कोण हरला?”

हे सगळं इथे येऊन अर्थहीन वाटू लागलं.

त्या क्षणी एक वेगळीच जाणीव झाली —

आपण जगतोय, पण खरंच जगतोय का?

आपण नात्यांना वेळ देतो का?

आपण स्वतःला समजून घेतो का?

की फक्त धावत राहतो, एका शेवटाकडे, जो आधीच ठरलेला आहे?

स्मशानाच्या त्या शांततेने मला घाबरवलं नाही…

उलट, मला माझ्याच जवळ आणलं.

तिथे पडून मी विचार केला —

जर शेवट इतका शांत असणार असेल, तर आयुष्य का एवढं गोंधळात घालवायचं?

का नाही थोडं प्रेमाने, थोडं शांततेने, थोडं स्वतःसाठी जगायचं?

त्या दिवशी मी उठलो… पण काहीतरी बदललं होतं.

शरीर नाही, परिस्थिती नाही…

विचार बदलले होते.

स्मशानाच्या शांततेत निजलो मी…

आणि तिथून उठताना,

पहिल्यांदाच खरंच “जगायला” शिकलो.