डोरलं तिच्या गळ्यातलं...

डोरलं तिच्या गळ्यातलं…

काळे मणी त्यात ओवले…

आणि त्या प्रत्येक मण्यात साठलेला होता एक संपूर्ण प्रवास — हळूहळू उलगडत जाणारा, स्पर्शाने जाणवणारा, आणि मनात खोलवर उतरून राहणारा…

पहाटेच्या त्या मंद उजेडात ती आरशासमोर उभी होती.

खिडकीतून आत येणाऱ्या कोवळ्या सूर्यकिरणांनी तिच्या चेहऱ्यावर हलकी सोनेरी छटा चढवली होती.

तिच्या बोटांनी अलगद त्या डोरल्याला स्पर्श केला…

काळे मणी हलकेसे थरथरले — जणू प्रत्येक मणी तिच्याशी काहीतरी बोलायला तयार होता.

ते डोरलं तिच्या गळ्यात फक्त सजलं नव्हतं…

ते तिच्या श्वासांमध्ये मिसळलं होतं.

त्या दिवसाची आठवण अजूनही त्या मण्यांत जिवंत होती…

हलकीशी धाकधूक, मनात दडलेली भीती, आणि त्याच वेळी एक वेगळाच आनंद.

तो तिच्याकडे पाहत होता — थोडा संकोचलेला, पण डोळ्यांत एक ठामपणा.

जेव्हा त्याने ते डोरलं तिच्या गळ्यात घातलं,

तेव्हा वेळ जणू क्षणभर थांबली…

आजूबाजूचा सगळा गोंधळ दूर गेला,

आणि फक्त त्या दोघांचं जग उरलं —

जिथे एक न बोललेलं वचन हळूच जन्म घेत होतं.

दिवस गेले, ऋतू बदलले…

पण त्या काळ्या मण्यांची चमक कमी झाली नाही.

कधी पावसात भिजताना ते तिच्या गळ्यावर चिकटून राहतं,

थंडगार स्पर्शाने तिला जाणवतं — “कोणी तरी आहे.”

कधी उन्हात ते गरम होतं,

आणि त्या उष्णतेतही एक आपुलकीची ऊब असते.

प्रत्येक मणी म्हणजे एक आठवण —

पहिल्यांदा एकत्र हसणं,

पहिल्यांदा रुसणं,

आणि मग पुन्हा एकमेकांना समजून घेत पुढे जाणं...

पण प्रवास फक्त सुंदर क्षणांनी भरलेला नसतो…

कधी शांतता इतकी दाट होते, की शब्द हरवतात.

त्या वेळी ती नकळत डोरल्याला घट्ट धरते…

जणू त्या काळ्या मण्यांमध्ये तिला उत्तरं सापडतील.

कधी डोळ्यांत पाणी येतं,

आणि ते थेंब त्या मण्यांवर पडतात —

क्षणभरासाठी ते चमकतात,

जणू तिच्या वेदना स्वतःमध्ये सामावून घेतात.

लोक म्हणतात, हे मणी वाईट नजरेपासून वाचवतात…

पण खरं तर ते नात्याला तुटण्यापासून वाचवतात.

कारण प्रत्येक मणी एक स्मरण आहे —

की नातं फक्त प्रेमाने नाही,

तर संयम, विश्वास, आणि समजूतदारपणाने टिकतं.

त्या मण्यांची एक साखळी आहे,

जिथे एक जरी तुटला, तरी संपूर्ण वीण ढासळते.

आजचा क्षण — प्रवास अजूनही सुरू आहे...

आज ती पुन्हा आरशात स्वतःकडे पाहते…

डोरलं अजूनही तसंच आहे,

पण ती बदलली आहे.

तिच्या डोळ्यांत आता एक वेगळीच खोली आहे,

एक स्थिरता आहे…

ती हळूच हसते,

आणि त्या मण्यांना स्पर्श करत स्वतःशीच पुटपुटते —

“हा प्रवास अजून संपलेला नाही…”

कारण डोरलं म्हणजे फक्त गळ्यातलं अलंकार नसतं…

ते एक जिवंत प्रवास असतो —

जो प्रत्येक स्पर्शात, प्रत्येक आठवणीत,

आणि प्रत्येक श्वासात पुन्हा पुन्हा जगला जातो…