दवबिंदू...
काही थेंब मनातही साचत असतात... पहाटेच्या शांत वेळी एखाद्या हिरव्यागार पानावर विसावलेला दवबिंदू कधी पाहिला आहे? तो अगदी छोटासा असतो. त्याचं स्वतःचं असं काही अस्तित्व नसल्यासारखं वाटतं. पण सूर्याची पहिली किरणं त्याला स्पर्श करतात, तेव्हा तोच छोटासा थेंब मोत्यासारखा चमकू लागतो. माणसाचं मनही असंच असतं, नाही का? काही भावना अगदी छोट्या असतात. एखाद्याने प्रेमाने विचारलेलं, “कसा आहेस?” कुणीतरी नकळत दिलेली साथ... आईच्या हाताचा मायेचा स्पर्श... वडिलांच्या डोळ्यांत दिसणारा अभिमान... किंवा गर्दीतही आपल्याला समजून घेणारी एखादी व्यक्ती... या गोष्टी जगाच्या दृष्टीने कदाचित क्षुल्लक असतील; पण मनासाठी त्या अनमोल असतात. कारण प्रत्येक मोठ्या आनंदामागे एखादा छोटासा भावबिंदू दडलेला असतो. कधी कधी आपण आयुष्यभर मोठ्या सुखाच्या शोधात धावत राहतो. मोठं घर, मोठं यश, भरपूर पैसा, लोकांकडून मिळणारा सन्मान... हे सगळं मिळवताना आपण जगतो आहोत, याचं भानच हरवून बसतो. आणि मग एखाद्या संध्याकाळी अचानक जुनं गाणं कानावर पडतं. बालपणीची आठवण मनात जागी होते. एखाद्या जुन्या मित्राचा फोन येतो. किंवा खूप दिवसांनी कुणीतरी आपली आठवण क...