दवबिंदू...

काही थेंब मनातही साचत असतात...

पहाटेच्या शांत वेळी एखाद्या हिरव्यागार पानावर विसावलेला दवबिंदू कधी पाहिला आहे?

तो अगदी छोटासा असतो. त्याचं स्वतःचं असं काही अस्तित्व नसल्यासारखं वाटतं. पण सूर्याची पहिली किरणं त्याला स्पर्श करतात, तेव्हा तोच छोटासा थेंब मोत्यासारखा चमकू लागतो.

माणसाचं मनही असंच असतं, नाही का?

काही भावना अगदी छोट्या असतात. एखाद्याने प्रेमाने विचारलेलं, “कसा आहेस?”

कुणीतरी नकळत दिलेली साथ...

आईच्या हाताचा मायेचा स्पर्श...

वडिलांच्या डोळ्यांत दिसणारा अभिमान...

किंवा गर्दीतही आपल्याला समजून घेणारी एखादी व्यक्ती...

या गोष्टी जगाच्या दृष्टीने कदाचित क्षुल्लक असतील; पण मनासाठी त्या अनमोल असतात.

कारण प्रत्येक मोठ्या आनंदामागे एखादा छोटासा भावबिंदू दडलेला असतो.

कधी कधी आपण आयुष्यभर मोठ्या सुखाच्या शोधात धावत राहतो. मोठं घर, मोठं यश, भरपूर पैसा, लोकांकडून मिळणारा सन्मान... हे सगळं मिळवताना आपण जगतो आहोत, याचं भानच हरवून बसतो.

आणि मग एखाद्या संध्याकाळी अचानक जुनं गाणं कानावर पडतं. बालपणीची आठवण मनात जागी होते. एखाद्या जुन्या मित्राचा फोन येतो. किंवा खूप दिवसांनी कुणीतरी आपली आठवण काढतं.

त्या एका क्षणात मन भरून येतं.

डोळ्यांत पाणी तरळतं, ओठांवर हसू उमटतं आणि मन नकळत भूतकाळाच्या वाटेवर निघून जातं.

तेव्हा जाणवतं, आपण कितीतरी गोष्टी मागे सोडल्या आहेत. काही माणसं, काही नाती, काही स्वप्नं आणि काही असे क्षण, जे पुन्हा कधीच परत येणार नाहीत.

पण त्यांच्या आठवणी?

त्या अजूनही मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात जिवंत असतात.

माणूस काळाबरोबर पुढे जातो; पण मनाचा एक छोटासा भाग नेहमीच काही आठवणींमध्ये मागे राहतो.

मला वाटतं, आयुष्य म्हणजे अशाच असंख्य भावबिंदूंची एक माळ आहे. काही थेंब आनंदाचे, काही दुःखाचे, काही विरहाचे, तर काही निःस्वार्थ प्रेमाचे.

प्रत्येक थेंब आपल्याला काहीतरी शिकवून जातो.

दुःखाचा थेंब आपल्याला सहन करायला शिकवतो. अश्रूंचा थेंब मन हलकं करतो. प्रेमाचा थेंब जगण्याला अर्थ देतो. आणि आशेचा एक छोटासा थेंब आपल्याला पुन्हा उभं राहण्याचं बळ देतो.

म्हणून आता मला आयुष्याकडून फार मोठ्या अपेक्षा नाहीत.

फक्त सकाळी उठल्यावर मन शांत असावं. आपली माणसं सुखरूप असावीत. एखाद्याच्या चेहऱ्यावर आपल्या शब्दांमुळे हसू उमटावं. आणि दिवसाच्या शेवटी स्वतःशी बोलताना एवढं तरी समाधान वाटावं की, आज आपण कुणाचं मन दुखावलं नाही.

कारण शेवटी आयुष्य किती मोठं जगलो, यापेक्षा आपण किती मनापासून जगलो, हेच महत्त्वाचं असतं.

आणि हो...

पानावरचा दवबिंदू उन्हात विरघळून जातो, पण त्याचं सौंदर्य क्षणभर तरी मनात घर करून जातं.

तसंच काही माणसं आपल्या आयुष्यातून निघून जातात. काही क्षण संपून जातात. काही नाती बदलून जातात.

तरीही त्यांनी आपल्या मनावर उमटवलेला हळवा ठसा सहज पुसला जात नाही.

कदाचित म्हणूनच काही आठवणी डोळ्यांत पाणी आणतात, काही ओठांवर हसू फुलवतात आणि काही शांतपणे जगण्याचं बळ देतात.

आज स्वतःला एक प्रश्न विचारूया...

आपण आयुष्याच्या धावपळीत किती मोठ्या गोष्टी मिळवल्या, याची मोजदाद करत राहतो; पण आपल्या मनाला सुखावणारे हे छोटे छोटे थेंब आपण जपतो आहोत का?

कारण कधी कधी संपूर्ण आयुष्य समजून घेण्यासाठी एका छोट्याशा भावबिंदूचं भान पुरेसं असतं.

मनात जपून ठेवलेला प्रत्येक हळवा क्षण म्हणजे जगण्याच्या पानावर विसावलेला एक सुंदर भावबिंदू.

 भावबिंदू .. मनाच्या ओंजळीत जपलेले काही थेंब...