एक पत्र असं ही...

कधी कधी शब्द बोलता येत नाहीत…

ओठांवर येतात, पण मनातून बाहेर पडत नाहीत.

आणि मग अशा वेळी जन्म घेतं — एक पत्र… असं ही.

हे पत्र कुणाला पाठवण्यासाठी नसतं,

ना त्यावर पत्ता असतो, ना पोस्टाची वाट.

हे पत्र फक्त आपल्या मनासाठी असतं…

जिथे प्रत्येक ओळीत साठलेलं असतं न सांगितलेलं प्रेम,

आणि प्रत्येक शब्दात दडलेलं असतं थोडंसं दुःख.

कधी लिहितो आपण तिच्यासाठी,

जिच्यासमोर उभं राहून काही बोलण्याची हिंमत होत नाही…

तर कधी लिहितो स्वतःसाठी,

जिथे आपणच आपल्याला समजावतो —

"सगळं ठीक होईल…"

या पत्रात शाईपेक्षा जास्त असतात भावना,

आणि कागदापेक्षा जास्त असतो भार मनाचा.

एखादा थेंब अश्रूही पडतो कधी,

आणि तोच ठरतो त्या पत्राचा सर्वात खरा शब्द.

"प्रिय…"

इतकंच लिहिल्यावरही मन भरून येतं,

कारण पुढे काय लिहायचं हे कळतं,

पण ते लिहायची ताकद नसते.

हे पत्र कधी पूर्ण होत नाही…

मध्येच थांबतं,

जसं काही नातं थांबतं —

अधुरं… पण कायमचं.

एक पत्र असं ही,

जे कधी कुणाला वाचायला मिळत नाही…

पण ते लिहिताना

आपण स्वतःला पूर्णपणे उलगडून दाखवतो.

कधी जपून ठेवतो ते आपण,

जुन्या डायरीत, पुस्तकात,

किंवा मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात…

आणि वर्षांनंतर जेव्हा ते सापडतं,

तेव्हा कळतं —

"आपण किती मनापासून प्रेम केलं होतं…"

शेवटी…

प्रत्येकाच्या आयुष्यात असतंच एक असं पत्र,

जे कधी पाठवलं जात नाही…

पण आयुष्यभर मनात राहून जातं.

एक पत्र असं ही…

ज्याला शेवट नाही,

पण आठवणी मात्र खूप आहेत...