“अबोल शब्दांची ती भेट...”

अचानक भेट झाली पुन्हा तिची… माझी.

काहीही ठरलेलं नव्हतं, कुठलाही प्लॅन नव्हता… पण नशीबाने जणू पुन्हा एकदा आमची भेट घडवून आणली.

गर्दीतून चालताना अचानक ती समोर आली. क्षणभर सगळं थांबल्यासारखं वाटलं. वेळ, आवाज, आजूबाजूची माणसं… सगळंच जणू थांबून फक्त त्या एका क्षणाकडे पाहत होतं.

नजरेला नजर भिडली…

आणि शब्द अबोल झाले.

कितीतरी बोलायचं होतं, मनात साठवलेलं होतं… पण ओठ मात्र शांत राहिले. त्या एका नजरेतच सगळं काही बोललं गेलं—आठवणी, राग, प्रेम, तुटलेपण… आणि कदाचित अजूनही उरलेली ती ओढ.

ती जशी होती तशीच दिसत होती… पण काहीतरी बदललं होतं. कदाचित वेळ, कदाचित परिस्थिती… किंवा कदाचित आपणच.

क्षणभर वाटलं, थांबावं… काहीतरी बोलावं… “कशी आहेस?” एवढं तरी विचारावं. पण मनानेच हात पकडला आणि सांगितलं—“काही गोष्टी अबोलच राहिल्या तरच सुंदर असतात.”

ती पुढे निघून गेली… आणि मीही.

दोघेही विरुद्ध दिशांना, पण एकाच आठवणीत हरवलेले.

कधी कधी भेटी या शब्दांनी नाही, तर नजरेतून पूर्ण होतात. आणि त्या अबोल शब्दांतच खरी कहाणी दडलेली असते.

त्या दिवसानंतर पुन्हा कधी भेट होईल की नाही, माहित नाही…

पण ती एक नजर… आयुष्यभर लक्षात राहणारी ठरली.